— 101 — 



scHOMBURGK een' West-Indischen planter, die kort te voren door- 

 eene drielioekskopslang in de wang was gebeten. 



Voor het overige kan men niet zeggen, dat zij den mensch 

 daartoe opzoeken. Zij verwonden liem alleen, wanneer hij hare rust 

 verstoort, 3n vooral wanneer men haar onverhoeds aanraakt of op 

 haar trapt. Vele ontvlugten terstond na den beet; anderen, zoo 

 als de Crobalus mutus en vele Trigonocephali , wachten moedig den 

 aanval af, zoodat zij dan veeltijds haren euvelmoed met den dood 

 moeten betalen. Wanneer zij een dier hebben verwond, waarop zij 

 jagt maakten, zoo omslingeren zij dit niet, gelijk vele onschadelijke 

 slangen gewoon zijn, maar zij volgen het en kruipen het geduldig 

 achterna, daar zij het niet inzwelgen, vóór dat het dood is. Het 

 is waarschijnlijk deze omstandigheid, die aanleiding kan hebben 

 gegeven tot de onnoemelijke verhalen over het spnpathetisch of 

 betooverend vermogen der slangen, het zoogenaamde fascineren. 

 Behalve dat dit ook kan afhangen van den verlammenden invloed 

 van het schrikken voor hare onverwachte nabijheid, — verklaart 

 het oponthoud van sommige dieren digt bij giftslangen zich ook 

 uit de gemelde gewoonte. Men zag een dier, dat reeds verwond 

 was, en, door het gift verzwakt, zijnen vijand niet meer ontvlieden 

 kon, en meende nu, dat de slang het door adem of blik wist te 

 fascineren ! Zóó althans wordt ons dit raadsel door de beste natuur- 

 onderzoekers uitgelegd ; doch anderen gelooven er nog aan , zoo als 

 men kan lezen bij barton van Philadelphia , die over dit onder- 

 werp alleen eene geheele verhandeling heeft geschreven. 



Het vergiftige vocht, dat door den beschreven toestel wordt af- 

 gescheiden, is eveneens het onderwerp van veler nasporingen geweest , 

 en daarbij behoef ik slechts den naam van fontana te noemen. 

 Voorheen hield men het eenvoudig voor speeicsel; maar het is reeds 

 lang voldoende gebleken, dat het slangenspeeksel, door afzonderlijke 

 klieren geleverd, geene de minste nadeelige werking uitoefent. Het 

 eigenlijke slangenvenijn zelf, bepaaldelijk dat der Europeesche Vipera- 

 soorten, komt in uitwendig voorkomen met eiwit of slijm overeen. 

 Het is een kleverig vocht, zonder reuk, vetachtig van smaak,, 

 zwaarder dan water, in gedroogden toestand gomachtig. Het is in 



