— 102 - 



den regel geelachtig , doch bij de ratelslangen meer groen van kleur. 

 Ofschoon HELLER bcwecrt , dat het addergift zuur reageert, wordt 

 in het algemeen opgegeven, dat het eene neutrale reactie oplevert. 

 Analysen zijn er niet van gedaan; alleen wil lucien bonaparte 

 er een werkzaam beginsel, onder den naam van ecJdclnine, uit 

 hebben verkregen, doch van den scheikundigen aard daarvan, is 

 nog niets naders gebleken. De grootste Europeesche adders hebben 

 van dit vocht, in den regel, slechts eene hoeveelheid van twee 

 greinen in voorraad. Deze hoeveelheid is meestal onvoldoende om 

 den mensch te dooden ; daartoe zouden nagenoeg drie greinen noodig 

 zijn. Van 62 gevallen, reeds aan fontana bekend, liepen er dan 

 ook niet meer dan twee doodelijk af, en sedert hem zijn er, in 

 nagenoeg eene eeuw , niet veel meer dan een dozijn doodelijke gevallen 

 in Europa bekend geworden. Van lier heeft, in ons land, geen 

 enkel doodelijk voorbeeld kunnen opsporen. Het gevaar dezer ver- 

 wonding verschilt echter naar de omstandigheden, het meest naar 

 de soort van slang. Even als onze adders, zijn ook de koraalslangen 

 en de zeeslangen in het algemeen minder te duchten, terwijl de 

 ratelslangen, de brilslangen en vooral de driehoekskopslangen veel 

 meer te vreezen zijn, en onder dezen de Crotalus mtdus wel het 

 meest. Leeftijd, geslacht, gestel, klimaat, de tijd van het jaar en 

 van den dag moeten daarbij steeds invloed uitoefenen. In heete 

 landen is de werking het hevigst, en wel in de grootste zomer- 

 hitte. Ook zouden de slangen gevaarlijker zijn kort na het ver- 

 vellen, en de wijfjes wanneer zij dragtig zijn. De kracht van dit 

 vergift, hoezeer geenszins te verachten , is dikwijls overdreven geworden, 

 even als zijne tot dooden vereischte hoeveelheid. Men kent het sprookje 

 van den West-Indischen planter en zijne drie zoons, dat nog altijd 

 op de Antilies, even als in Guyana en Brazilië, onder het volk 

 is verspreid. De juisi^e plaats waar het is voorgevallen, is dan ook 

 onbekend. Een planter, — zoo luidt het verhaal, — was gedood 

 door eene ratelslang. Zijn oudste zoon trok zijne laarzen aan, een 

 jaar na den beet. Hij stierf onverwacht. Zoo ging het met den 

 tweeden, zóó met den derden zoon. Nu meende men toch, dat de 

 tijd gekomen was, om de oorzaak dezer vreemde sterfgevallen op 



