— 109 — 



hooge gunst, toestemming verkregen, om dit reisje met hem mede 

 te doen. Het was een zóó aanminnig, en daarbij zóó schalkachtig 

 schepsel, als er slechts zelden onder het schoone geslacht van 

 Guyana worden gevonden. Zij had dan ook reeds eenige dagen de 

 vreugde van het geheele gezelschap uitgemaakt ; zij was aller lieveling. 

 Met haar aan den oever van het beekje genaderd, draalde ik 

 een weinig, bij het ontdekken van eenige vreemde /Sc/w^^ite^rm-soorten, 

 zoodat KATE mij met eenig ongeduld , doch al lagchende herinnerde : 

 "dat het nu mijne beurt was, om den sprong te doen." Tot eenig 

 antwoord nam ik mijnen aanloop, en sprong over op den steen. 

 Juist wilde ik ten tweedenmale springen, toen ik eensklaps werd 

 teruggehouden door een' merg en been door dringenden gil. Een 

 Indiaan uit de achterhoede sprong mij in wilde vaart voorbij , en 

 op hetzelfde oogenblik stond de arme kate doodsbleek nevens mij. 

 Zij wees met den vinger naar den pas verlatenen oever, waar de 

 nog overige Indianen bezig waren met het afmaken van eenen 

 grooten Trigonoceplialus atrox. 



Vijftien personen waren het dier reeds voorbijgegaan, zonder het 

 te bemerken. Waarschijnlijk had eerst mijn voet het aangeraakt, en 

 onmiddellijk daarop trof zijne wraak de mij volgende vrouw. ïoen 

 ik haar ontsteld vroeg: "of zij gebeten was?" begon zij bitter te 

 schreijen en gelijktijdig ontdekte ik, dat zij werkelijk op twee 

 plaatsen was getroflen, even boven en onder de parelsnoer, waar- 

 mede hare knie was versierd. — Bij gebrek van een' band of touw 

 bond ik terstond mijne beide bretels zoo vast mogelijk om het been. 

 Mijne mede-reizigers kwamen nu ter hulp aangesneld. Nadat het 

 gewone tegengift, de ammonia liquida, was toegediend, scarifi- 

 ceerden wij de wonden, en lieten die uitzuigen door de Indianen, 

 onder welke zich haar doodelijk ontstelde echtgenoot onderscheidde. 

 Het was een schouwspel , dat ik niet weder vergeet : die kring dezer 

 mannen, met hunne bloedbevlekte lippen, rondom dit voorwerp 

 hunner angstige zorgen geschaard. Alles was te vergeefs ! Na 

 3 minuten reeds begonnen zich de algemeene verschijnselen der 

 vergiftiging op te doen. Zij begon al sterker en sterker te beven; 

 het gelaat nam eene lijkkleurige tint aan. De arme vrouw jammerde 



