EENE LES IN HET KOKEN VAN AARDAPPELEN. 



W ij hopen , dat bovenstaande titel aan onze geëerde lezeressen 

 geen' ergernis zal geven, en dat zij daaruit niet zullen afleiden, 

 dat de schrijvers van dit Album zich op een gebied zullen wagen, 

 waarop zij gaarne erkennen volstrekt niet te huis te behooren. 

 Evenwel zijn er onder hen, die soms wel eens eenen goeden raad 

 zouden kunnen geven; want, hoe wonderspreukig het ook klinken 

 moge, eene keuken is eigenlijk niet anders dan eene soort van 

 natuur- en scheikundige werkplaats, en tevens een voorbijgaand 

 museum van natuurlijke historie, waar allerhande dieren en planten 

 tijdelijk hunne plaats innemen. Men zal ons derhalve wel vergunnen 

 van tijd tot tijd een woordje mee te praten, waarbij wij echter ten 

 stelligste protesteeren tegen elke bedoeling, die ons mogt worden 

 ten laste gelegd, alsof wij inbreuk zouden willen maken op de 

 huisvrouwelijke regten van onze moeders, vrouwen of zusters. 



In de hoop dat het gevraagde verlof ons verleend zal worden, 

 willen wij hier een voorbeeld bijbrengen, waaruit dadelijk blijken 

 zal, dat natuurkundige kennis, zelfs bij eene zoo alledaagsche 

 zaak als het koken van aardappelen, kan te pas komen. 



Toen CHAELEs DARwiN in het Cordilleras-gebergte reisde, sloeg hij 

 eens" op eene hoogte van 11000 voet zijn nachtleger op. Zijne beide 

 gidsen hingen hier aardappelen over het vuur ; doch ziet , in weerwil 

 dat het water kookte als eene zee, gelijk men zegt, waren toch de 

 aardappelen na verloop van verscheidene uren nog even hard als 

 toen zij er in gebragt werden. De pot bleef den geheelen nacht te 

 vuur, en den volgenden morgen werd het water weder aan de kook 

 gebragt, maar de aardappelen werden niet gaar. De gidsen zagen 

 elkander bedenkelijk aan, spraken veel over de eigenlijke oorzaak 

 van dit ongewone verschijnsel, en kwamen eindelijk tot het een- 

 voudig besluit, dat de pot (het was een nieuwe) geen aardappelen 



