— 122 — 



kookpunt , en daarmede de warmte van het water , al hooger en hooger. 



Indien wij ons niet bedriegen, dan wordt dit middel zelfs, al- 

 hoewel op eene gebrekkige wijze, in onze keukens in praktijk 

 gebragt. Immers zoodanige zelfstandigheden , die lang en hard 

 koken moeten, worden in goed met een deksel voorziene pot- 

 ten te vuur gezet, en natte doeken over den rand des deksels 

 gelegd, ten einde dezen te beter te doen sluiten. Op die wijze kan 

 echter de warrategraad van het in den pot bevatte water slechts 

 weinig boven het gewone kookpunt verhoogd worden , want zoodra de 

 spanning of de drukking van den waterdamp daar binnen aanmerkelijk 

 toeneemt , wordt het deksel van den pot geworpen. Om dit te voorko- 

 men, dient de zoogenaamde papiniaansche pot, zijnde een ijzeren pot 

 met zeer dikke wanden, waarop een ijzeren deksel met stevige schroe- 

 ven wordt bevestigd. In zulk eenen pot kan de warmte van het water 

 verhoogd worden tot eenen graad, die geene andere grenzen heeft 

 dan de sterkte, waarmede de dikke ijzeren wanden aan den gewel- 

 dig zamengepersten waterdamp vermogen weerstand te bieden. Stollen , 

 die door gewoon kokend water volstrekt niet worden aangetast, 

 lossen zich in water, dat in zulk eenen pot verhit wordt, dan ook 

 gemakkelijk op. Zoo b. v. kan men uit , in de gewone beteekenis , 

 geheel uitgekookte beenderen nog eene goede hoeveelheid gelei 

 trekken , indien men de koking in eenen papiniaanschen pot herhaalt. 



Mogten er derhalve onder onze lezeressen zijn , die er over 

 denken naar Quito of Micuipampa te verhuizen, — iets, dat wij 

 haar echter, om goede redenen, ten sterkste zouden ontraden, — 

 dan zullen zij, na het gelezene, waarschijnlijk niet verzuimen zich 

 een zoodanig nuttig stuk huisraad aan te schaffen. En mogten , — 

 hetgeen waarschijnlijker is, — dergelijke voornemens bij geene 

 van haar bestaan, dan vertrouwen wij toch, dat sommige harer 

 erkennen zullen, dat de natuurkunde zeer dikwerf in staat is om 

 rekenschap te geven van verschijnselen, die voor den onkundigen 

 geheel onoplosbaar zijn, of door hem, even als door de gidsen van 

 DARWiN, aan oorzaken worden toegeschreven, die niet wezenlijk 

 bestaan , maar alleen in het bijgeloof haren grond vinden. 



Hg. 



