ZONDERLINGE WIJZEN VAN ETEN. 



üet bezit van eene mondopening , welke den ingang vormt tot 

 eene holte, die met den algemeenen naam van spijskanaal bestem- 

 peld wordt, is langen tijd beschouwd geworden als iets, hetwelk aan 

 alle dieren zonder onderscheid eigen is, en derhalve een wezenlijk 

 kenmerk van het dierenrijk uitmaakt. In dat spijskanaal, hetwelk bij 

 de hoogere dieren in mondholte, slokdarm, maag en darmen is 

 afgedeeld, heeft de spijsvertering plaats, dat is: die bewerking 

 der door den mond opgenomene spijzen, door middel van welke 

 de daarin bevatte voedende deelen van het tot voeding onge- 

 schikte worden afgescheiden, en zoodanig veranderd, dat zij geschikt 

 worden om in de bloedvaten opgenomen, en tot de vernieuwing 

 en den groei van het ligchaam verbruikt te worden. Werkelijk 

 is zulk eene inrigting over 't algemeen aan de dieren eigen, 

 hoezeer dan ook verschillend gewijzigd bij de onderscheidene 

 dierklassen. De eenvoudigste grondvorm van het spijskanaal, gelijk 

 die bij vele lagere dieren wordt aangetroffen, bestaat in eene een- 

 voudige, korte, ronde of langwerpige buis of zak, die aan het eene 

 einde gesloten is of blind uitloopt , terwijl het andere einde zich aan 

 de oppervlakte van het ligchaam des diers naar buiten opent met 

 eene opening, waardoor niet alleen de spijzen van buiten af in het 

 spijskanaal komen, maar waardoor ook het ter voeding ongeschikte 

 en onverteerd geblevene weder naar buiten wordt uitgeworpen. 



Er zijn evenwel dieren ontdekt, bij welke men tot nog toe niet 

 alleen geen spijskanaal met zekerheid heeft kunnen onderkennen, 

 maar bij welke men ook geen spoor van eene mondopening heeft 

 kunnen aantreffen. Deze dieren, of liever diertjes, behooren tot de 



