— 126 — 



en het is daarmede, of liever met de in dat water opgeloste zelf- 

 standigheden , waarmede de plant gevoed wordt en waardoor zij groeit. 

 Bij de laagste, uit eenvoudige cellen bestaande planten, die in het 

 water leven en geene ware wortels bezitten (de wieren, Algce, 

 waartoe ook de conferven behooren), geschiedt dit in het wezenlijke 

 op dezelfde wijze, evenwel met dit onderscheid, dat het met 

 opgeloste, voedende, deelen voorziene water, waarmede de plant 

 omgeven is of waarop zij drijft, door de gansche oppervlakte AetïèbiQ 

 wordt opgeslorpt. — Op dezelfde wijze nu schijnen ook die infusie- 

 diertjes, dfe geene mond en geen maag bezitten, hun voedsel uit 

 het hen omringende water op te nemen, namelijk door opslorping 

 van dat water over hunne geheele oppervlakte. 



Er bestaan echter ook infusiediertjes, die in zooverre op een 

 hoogeren trap staan, dat zij zich niet, ten minste niet uitsluitend, 

 op de opgegevene wijze voeden, maar die ook onopgeloste, vaste, 

 dikwijls harde stoffen in hun binnenste opnemen, ofschoon zij 

 geene mondopening bezitten, even zoo min als die diertjes, waar- 

 over wij zoo even spraken. Dit luidt voorzeker vrij zonderling; 

 maar toch heeft een Duitsch natuuronderzoeker, köi.likek, dit 

 opgemerkt bij een infusiediertje, dat onder den naam van "Zonne- 

 diertje" {ActinopJmjs sol) bekend, en in onze beide figuren is afge- 

 beeld. Die afbeeldingen zijn zeer vergroot, zoo als reeds van zelf 

 uit het vroeger over de kleinheid der infusoriën gezegde, kan 

 worden opgemaakt: en toch behoort het zonnediertje tot de grootere 

 soorten van deze dierklasse, daar het de grootte van eene kleine 

 zandkorrel heeft. Het leeft in slooten , in gezelschap van andere infusie- 

 diertjes en van conferven. Onder het mikroskoop beschouwd , ziet men, 

 dat het ronde, eenigzins platte, geheel doorschijnende, geleiachtige 

 ligchaam bestaat uit een inwendigen grijswitten kern, die met 

 eene buitenste, dikke laag of schors omgeven is, gelijk onze figuren 

 duidelijk aanwijzen. Men bemerkt geene enkele opening, noch ook 

 eenig spoor van eene maag of iets dergelijks ; het geheele ligchaam 

 is eene weeke, taaije massa, geheel met celachtige holten vervuld. 

 Rondom is het dier omgeven met lange, uiterst fijne haren, die 

 zoowel tot vangarmen, als tot voeldraden dienen, en die het niet 



