127 



alleen naar alle rigtingen bewegen, maar ook gedeeltelijk of geheel 

 intrekken kan, even als de slakken hare voelhoornen. — Het 



zonnediertje leeft geenszins 

 enkel van vloeibare stoffen, 

 die het door de oppervlakte 

 zijnsligchaams opslorpt, maar 

 van vaste zelfstandigheden, 

 bepaaldelijk van allerlei an- 

 dere, kleinere infusiediertjes 

 en van even zoo kleine cel- 

 planten, waarvan vele met 

 harde schildjes en pantsers 

 bedekt zijn. Wanneer een 

 voorwerp van zoodanigen 

 aard in de nabijheid van 

 het zich bijna onmerkbaar bewegende zonnediertje komt, dan blijft 

 het veelal aan de haren of draden, met welke het bedekt is, 

 zitten, en wordt dan, door langzaam intrekken derzelve, digter aan 

 het ligchaam gebragt. Nu kruisen zich de naastbij staande haren 

 over den gevangenen buit , en drukken dien zóó tegen de oppervlakte 

 des ligchaams, dat daarin eene groeve ontstaat. Zoo zinkt het 

 voorwerp langzaam al dieper en dieper in de weeke massa van het 

 diertje, en eindelijk trekt zich achter hetzelve het daardoor ont- 

 stane indruksel te zamen en sluit zich; even als een steen, in het 

 slijk geworpen, daarin langzaam wegzinkt, en het slijk weder 

 boven hem zamenvloeit. 



De volgende figuur toont ons een zonnediertje, dat met 

 twee beten bezig is. De eene, een infusiediertje, heeft nog maar 

 een klein indruksel in zijn ligchaam gemaakt, terwijl achter den 

 anderen de rand van de gemaakte opening zich reeds begint te 

 sluiten. Een derde beet is reeds in den binnensten donkeren kern 

 van het dier aangeland en wordt daar verteerd. Men begrijpt wel, 

 dat waarschijnlijk slechts één beet op eens zoo in het ligchaam 

 van het zonnediertje wordt opgenomen, en dat het hier met twee 

 beten afgebeeld is, alleen om eene geheel overtollige figuur te ver- 



