— 147 — 



Vroeger als kind geheel egoïst, ontkiemt in het ontwaakt gevoel 

 van den krachtigen jongeling de zucht om te handelen, doch niet 

 alleen voor eigen roem en eer , maar om ook voor anderen te leven ; 

 zijn hart moest met kracht leeren slaan voor alles, wat groot, 

 goed en schoon is. Het voorbijgaande en vlugtige vergenoegt hem 

 niet meer , hij heeft aan zich zei ven niet genoeg , de liefde ontvlamt 

 in zijn gemoed, en zijne fantasie houdt in haren spiegel hem eene 

 verdichte wereld voor oogen , maar de werkelijkheid is hem nog vreemd. 

 BuRDACH (Thys. 1. c. pag. 391) zegt van hem: "De eenheid van 

 het leven en de vrede der kindschheid is van den jongeling gewe- 

 ken, en hij gevoelt met weemoed, dat de rijpende individualiteit 

 hem nog het geluk niet aanbrengt, hetgeen hij als knaap had ver- 

 wacht; hij wordt door een onbepaald verlangen, een onvoldaan 

 gevoel overmeesterd, en onbevredigd wendt hij den blik van het 

 tegenwoordige op de toekomst, van de werkelijkheid op het boven- 

 zinnelijke." — Zoo leeft hij voor een deel in het toekomende, het- 

 geen zijne levendige fantasie hem met schoone kleuren voorspiegelt; 

 het is zijn tijdvak van poëzij. 



En zoo treedt hij, uit zijn rijk van droomen en verbeelding, 

 eindelijk in de ruwe werkelijkheid der wereld. Dit gaat echter 

 dikwijls niet zonder vele botsingen en teleurgestelde verwachtingen , 

 maar terwijl hij hier het ijdele en te hoog gespannene van vele 

 zijner voorstellingen leert kennen, vormt hij zich door de dikwijls 

 harde ondervinding der werkelijkheid en waarheid tot man. 



Treffend schildert schili,ee, den jongeling in zijne stoute ver- 

 wachtingen en moed in zijne Idealen. 



Wie sprang, von kühnem Muth befliigelt, 

 Beglückt in seines Traumes Wahn , 

 Von keiner Sorge noch geziigelt. 

 Der Jüngling in des Lebens Bahn ! 

 Bis an des Aethers bleichste Sterne 

 Erhob ihn der Entwürfe Plug; 

 Nichts war so hoch imd niclits so fernc , 

 Wohin ihr Fliigel ihn nicht trug. 



