— 152 — 



wufte schijngenot niet meer medegesleept. Door den geringeren 

 • indruk van buiten en de mindere scherpheid zijner zintuigen , gaat 

 hem het tegenwoordige en dagelijksche meer voorbij , en wordt hij 

 hierdoor vergeetachtiger ; zijn geheugen wordt voor den voorbij- 

 snellenden gang der zaken zwakker. 



Hoogst opmerkelijk is het echter, dat de herinnering aan zijne 

 vroegere dagen, aan zijn jeugd, aan hetgeen hij als man heeft 

 gedaan en gewerkt, hem met onverdoofbare klaarheid voor den 

 geest blijft. Het is het eigendom van zijne ziel geworden — hij 

 leeft in de herinnering, — de Natuur liet hem de vruchten zijner 

 ervaring behouden, om hierdoor met juistheid over de waarde der 

 dingen te oordeelen. Yan hier onderneemt hij zeldzamer het nieuwe, 

 waarvan hij niet weet, of hij het einde bereiken zal, maar aan den 

 herfst van zijn leven genaderd, vergadert hij even als een landman 

 de vruchten van zijnen arbeid. 



Met het inzinken echter van zijn ligchaam, met zijnen trageren 

 bloedstroom en het verminderen zijner krachten of het verstompen 

 zijner zenuwen, is daarom zijn verstand niet verminderd. Integen- 

 deel schuilt onder die zilveren haren nog menigmaal een heldere 

 geest; en wijsheid en juist oordeel is door alle eeuwen aan den 

 ouderdom toegekend. "Bedriegen zou men zich," zegt de Hoogl. 

 PRUïs VAN DER HOEVEN, {Anthropologiscli onderzoek, 1851 , pag. 196) 

 zeer krachtig, "als men waande, dat achter die rimpels en onder 

 die grijze haarlokken winterkoü en wintervorst heerschen; in het 

 binnenste gloeit het vuur, dat eenmaal naar buiten vlamde." Zijn 

 hooger ik bezwijkt niet, omdat zijne woning stram en broos is 

 geworden; maar even als zijn oog vérzigtig is, en het nabijzijnde 

 kleine in bijzonderheden minder Avaarneemt, ziet hij, zoo als een 

 voN HUMBOLDT in zijnen Kosmos, meer het groote, het algemeene 

 en verder gelegene over, en geeft nog dikwijls op het gebied van 

 waarheid, regt, zedelijkheid en godsdienst de door zijn leven en 

 ervaring gerijpte vruchten aan de nakomelingschap , of zijne vrienden 

 en betrekkingen over. — Zoo is hij nog nuttig door zijnen raad 

 voor anderen, ofschoon ook minder werkzaam in de maatschappij; 

 hoezeer dan ook minder prikkelbaar van gestel, is liij daarom nog 



