164 



gelijk contrast met den zilverglans der zijden. Onder den buik vormen 



de schubben eene zaag:vormi<ïe kiel. 



DE HARING (CLUPKA ÜARKNGUS). 



De haring behoort tot de beenige visschen, d. i. de ruggegraat, 

 de schedel en de ribben of graten zijn niet kraakbeenig, zoo als 

 bij de roggen of haaijen, maar hard door een grooter gehalte van 

 phosphorzurenkalk. De stralen der vinnen zijn week , zoo als bij den 

 karper en den schelvisch, en de buikvinnen staan achter de borst- 

 vinnen, zoo als bij den eerstgenoemden , en niet daaronder of daarvoor, 

 zoo als bij den laatstgenoemden visch. 



De eerste schrijvers over de visschen, na de herleving der letteren 

 en wetenschappen, geven ons geene of althans geene goede afbeel- 

 dingen en beschrijvingen van den haring; dit kan ons niet be- 

 vreemden , als wij bedenken , dat zij , veelal in Italië of het zuidelijk 

 Frankrijk levende, bij voorkeur de visschen der Middellandsche zee 

 onderzochten, tot wier kennis zich ook de berigten der Ouden 

 grootendeels beperken. In de Middellandsche zee ontbreekt de haring. 

 In de Zwarte zee leeft eene andere soort van dit geslacht, waar- 

 mede men veel handel drijft te Odessa. Bij den haring der Noord-zee , 

 dien wij thans alleen beschouwen , en dien t.innaeus Ch^pea liarenrjns 

 noemt, vindt men 17 of 18 stralen in de rugvin, 17 in de borst- 

 vinnen en 9 in de buikvinnen. In onze zeeën leven nog andere 

 soorten van hetzelfde geslacht Chipea van linnaeus, M^aarvan de 

 elft [Chipea alosct) de grootste is, die in 't begin van het voorjaar 

 onze rivieren opzM'emt. 



Het eigenlijk verblijf van den haring is, gelijk wij reeds zeiden, 

 de Noord-zee. Naar het zuiden toe wordt deze soort eerst zeld- 

 zaam , en strekt zich vervolt^ens niet veel verder dan tot den 47" N. B. 



