— 165 — 



langs de kust van Frankrijk uit; in de golf van Gaskonje vindt 

 men slechts enkele, als afgedwaalde voorwerpen van deze soort. 



Volgens sommige schrijvers zouden de haringen in groote scholen 

 jaarlijksche togten doen. Zij zouden, volgens gilpin, in den Noor- 

 delijken Atlantischen Oceaan ieder jaar eenen in zichzelven terug- 

 keerenden loopkring beschrijven; zoodat zij in Januarij en ïebruarij 

 bij Georgia en Carolina aankomen , zich op de hoogte van New- York 

 in April vertoonen, en daar in de baaijen en rivieren hun kuit 

 schieten, daarop weder in zee trekken en zich noordwaarts naar 

 New-Foundland begeven. Zij trekken vervolgens noord-oostwaarts 

 naar de Orkadische eilanden, waar zij zich in Junij bevinden, 

 verdeelen zich rondom de Britsche eilanden in Augustus, en voegen 

 zich weder bij een om in October en November weder zuid-oost- 

 waarts te trekken , zoo dat zij zich in December op eenigen afstand 

 van Amerika's kust bevinden, om in Januarij bij Carolina terug te zijn. 



Tegen deze togten der haringen kan men echter vele bedenkingen 

 inbrengen. Vooreerst is het bekend, dat men op sommige plaatsen 

 het geheele jaar haringen vindt, wel niet altijd in dezelfde menigte, 

 maar toch altijd enkelen; zoo is het bij Doggersbank, de bekende 

 plaats der kabeljaauwvangst. Eondom Ierland wordt de haring ge- 

 durende het geheele jaar aangetroffen. 



Wat bepaaldelijk de groote togten in den Atlantischen Oceaan 

 betreft, nieuwere onderzoekingen en vergelijkingen hebben aange- 

 toond , dat de haring van Noord- Amerika's oostkust , de haring van 

 New-York, tot eene wel zeer gelijke, maar echter van onzen ge- 

 wonen haring verschillende soort behoort. Men heeft die soort 

 Clupea elongata genoemd. Zij heeft geene adervormige strepen op 

 het onderoog-been en op den rand van het kieuwdeksel, en fijner 

 tanden; de soort der Zwarte zee [Clupea ponüca) , waarvan wij reeds 

 met een woord melding maakten, heeft daarentegen sterker tanden 

 en een of twee stralen minder in de rugvin dan onze gewone haring. 

 (EiCHWALB, Fauna Caspio-Caucasia , Tab. 32 fig. 2). 



Indien de haring uit het noorden trok, zou hij bij Groenland 

 niet zoo zeldzaam zijn als o. fabricius zegt. Aan de noordkust 

 van IJsland vindt men slechts weinig haringen, volgens olafsen. 



