— 169 — 



gelschen vindt men de eerste vermelding van de haringvisscherij 

 zelfs reeds in de achtste eeuw. Zien wij de geschiedkundige aantee- 

 keningen der Franschen na, dan vinden wij de eerste documenten 

 nopens deze visscherij in een' fondatiebrief van de Abdij van de 

 Heilige Katharina bij Eouaan, in het jaar 1030. In de twaalfde 

 eeuw vindt men bewijzen van handel met ingezouten haring. Som- 

 tijds was er een tiendregt op de haringvisscherij gevestigd. De 

 Abdij van Saint-Bertin te Calais bezat dat regt, ten gevolge eener 

 bul van Paus alexander III. 't Had dikwerf onoverkomelijke zwa- 

 righeden, niettegenstaande den vromen eenvoud dier tijden, die 

 tienden te bekomen. Een oude matroos verklaarde evenwel aan zijn 

 pastoor, dat hij geene zwarigheden maakte de tiende op te brengen, 

 maar dat de tiende op het veld gelaten werd , en dat het veld, waarop 

 hij zijn oogst inzamelde, de zee was; daar zou hij zorgen het tiende 

 deel van zijne vangst voor de Abdij achter te laten. Lodewijk de IX 

 begunstigde de haringvisscherij buitengemeen, en deed bij zekere 

 gelegenheid 600,000 haringen aan de armen van Parijs uitdeelen. 

 In 1479, in den tijd der beroemde jeanne d'akc, had de veldslag 

 plaats , bij welke de Hertog van Bourbon zich van een convooi wilde 

 meester maken, 'tgeen voor het Engelsch leger bestemd was, dat 

 voor Orleans lag. De slag werd verloren, en daar de leeftogt groo- 

 tendeels uit haringen bestond, is die in de Eransche geschiedboeken 

 onder den naam van den dag der haringen, Jotirnée des harengs^ 

 bekend gebleven. 



Ik zou van uwe aandacht te veel vergen, wanneer ik u verder 

 omstandig wilde mededeelen, wat ik omtrent den haringvangst bij 

 verschillende volken van ons werelddeel aangeteekend vond. In 

 Frankrijk heeft die vangst vooral uit de havensteden van het 

 noord-westelijk gedeelte, dat het naast tegenover de Engelsche kust 

 ligt, plaats. In Engeland en Schotland was de haringvisscherij 

 vooral beschermd en bloeijend in de 14" eeuw. In de 17^ eeuw werden 

 de Orcadische eilanden bepaaldelijk aan de Engelsche kroon gehecht 

 en men lokte er Hollandsche gezinnen heen om er op de HoUandsche 

 wijze den haring te kaken. Na den ondergang der Maatschappij van 

 Engelsche haringvisscherij in 1683, verplaatste zich deze tak van 



