— 185 — 



achter is eene tweede poort en daardoor ziende, aanschouwt men 

 een derde bloembed, dat weder nog veel langer schijnt dan het 

 tweede. Deze drie bedden te zamen maken reeds een bijna onaf- 

 zienbare uitgestrektheid uit en het houdt daarbij nog niet op, 

 want achter deze drie schijnen er nog meer te zijn; eene oplettende 

 beschouwing doet bij de laatste evenwel de hand des schilders be«- 

 merken. Maar van waar nu, dat deze bloemenallée ons zooveel 

 langer toeschijnt dan zij werkelijk is? Eenvoudig omdat de breedte 

 van de bedden allengs vermindert , terwijl ook de breedte en hoogte 

 van de poorten al kleiner en kleiner zijn genomen, naarmate ze 

 verder verwijderd zijn, en de grond niet waterpas, maar naar ach- 

 teren zacht rijzende is gemaakt. Niet volgens het gezigt, maar door 

 eene natuurlijke gevolgtrekking , die wij maken , wanneer wij onbewust 

 zijn van het opzettelijk ongewone in dezen toestel, gelooven wij de 

 bedden overal even breed, de poorten allen* even groot. Dit zoo 

 zijnde, moeten wij ze noodzakelijk voor veelverder geplaatst aanzien , 

 dan ze werkelijk zijn. 



Uit al het bovenstaande blijkt, dat het nut, hetwelk het bezit van 

 twee oogen den mensch aanbrengt, niet gelegen is daarin, dat alzoo 

 het eene oog het andere in het zien kan afwisselen , gelijk ik dit nog 



-"ö 



onlangs in ernst hoorde beweren ; maar dat wij wezenlijk daardoor in 

 staat gesteld worden om beter en juister te zien, dan zulks het geval 

 zoude zijn, indien wij b. v., zoo als de cyclopen uit de fabelwereld, 

 maar één oos midden in het voorhoofd bezaten. En toch , al is het 

 bovenstaande reeds ten volle toereikend om het voordeel , dat wij uit 

 het bezit van een dubbel gezigtsorgaan trekken, in helder licht te 

 stellen, het daar vermelde is nog het eenige niet; nog op eene 

 andere wijze zijn ons onze beide oogen, tegelijk, van dienst. Ik durf 

 mijne lezers uitnoodigen , om dit nog verder met mij te onderzoeken. 



Ik herinner mij in mijne jeugd ergens gelezen te hebben, dat 

 een reiziger, op een der Zuidzee-eilanden aangekomen, waar nog 

 voor hem geen Europeaan den voet had gezet, een portret 

 wilde vervaardigen van de koningin der Wilden van dit eiland, 

 en daarmede werkelijk eenen aanvang maakte. Zoolang hij nog 

 slechts de omtrekken schetste van het gelaat, de buste, armen 



