— 195 — 



de tegengestelde rigting dezer luchtstroomen gemakkelijk overtuigen, 

 door eene brandende kaars in de opening te liouden. In het boven- 

 gedeelte ziet men namelijk de vlam naar buiten, in het onderste 

 daarentegen naar binnen gerigt, terwijl men in het midden eene 

 plaats vindt, waar de kaars rustig brandt, omdat de twee luchtstroo- 

 men daar tegen elkander opwegen. Is de lucht door den invloed 

 der warmte eenmaal in beweging gebragt, dan kan zij ook uit zich 

 zelve dien toestand van beweging niet veranderen, zoodat zij met 

 dezelfde snelheid en in dezelfde rigting moet voortgaan. De' lucht 

 heeft namelijk , even als alle ligchamen die in de natuur voorkomen , 

 de eigenschap die men traagheid noemt ; dat is , dat zij onvermogend 

 is om haren toestand, hetzij van rust, hetzij van beweging te ver- 

 anderen. Is zij dus eenmaal in beweging gebragt, dan moet zij in 

 beweging blijven, en zelfs de rigting harer beweging kan niet ver- 

 anderen, tenzij dit door eene andere bijkomende kracht geschiede. 



Wat wij op eene kleine schaal binnen de ruimte onzer vertrek- 

 ken zien gebeuren, heeft op eene groote schaal in den dampkring 

 onzer aarde plaats, in dat gaz- en dampvormig omhulsel, dat haar 

 van alle zijden omgeeft en dat zij , zoowel bij hare dagelijksche 

 aswenteling, als bij haren omloop om de zon met zich voert. De 

 omstandigheden zijn alleen verschillend. 



Wij ontvangen jaarlijks van de zon door straling eene hoeveel- 

 heid warmte, waardoor eene laag ijs zou kunnen gesmolten worden, 

 die de aarde ter dikte van 25 of 30 Ned. ellen omhulde; of, — wil 

 men eene andere maat, — om eene stoommachine die meer dan 36 

 billioenen paardenkrachten uitoefende, gedurende een jaar dag en 

 nacht in beweging te houden. Die warmte wordt deels verbruikt 

 tot het verdampen van water, dat later weder als regen, sneeuw 

 enz. op de aarde valt, deels om den grond, de lucht enz. te ver- 

 warmen. Zij wordt echter zeer ongelijkmatig over de oppervlakte 

 der aarde verdeeld. In de landen tusschen de keerkringen namelijk, 

 waar de zon op den middag bijna loodregt hare stralen schiet, is 

 de verwarming het grootst, en zij wordt des te minder, naarmate de 

 zonnestralen de oppervlakte van den grond in eene schuinere rigting 

 treffen, zoodat zij in de poolstreken, waar de zonnestralen die op- 



