— 202 — 



vau hunnen oorsprong met zich. Die verandering, welke de lucht- 

 stroomen in hunne rigting ondergaan, wanneer zij uit noordelijke 

 naar zuidelijke streken gaan of ook omgekeerd, deed een beroemd 

 natuurkundige zeggen: "de winden zijn leugenaars, want zij komen 

 niet van de plaats, die zij ons als hunne geboorteplaats opgeven." 



Wij hebben ook, in onze streken, dikwijls gelegenheid om twee 

 of meer luchtstroomen , die verschillende rigtingen hebben, waar te 

 nemen ; de wolken worden namelijk altijd met den luchtstroom 

 medegevoerd, waarin zij zich bevinden, en wanneer wij ze dus 

 in onderscheidene rigtingen zien drijven, dan kunnen wij daaruit 

 met zekerheid besluiten, dat er op verschillende hoogten ook on- 

 derscheiden windrigtingen heerschen. In vele gevallen liggen ech- 

 ter de luchtstroomen niet boven, maar nevens elkander, zoodat in 

 onze streken of de naar den evenaar vloeijende, of de terugkee- 

 rende stroom de overhand heeft. Die beide luchtstroomen zijn als 

 de voornaamste aan te merken, en alle windrigtingen hier te lande, 

 die niet met één derzelve overeenkomen, kunnen als uit de za- 

 menwerking dezer hoofdstroomen ontstaande worden aangemerkt. 

 Die twee hoofdstroomen zijn met elkander in eenen voortdurenden 

 strijd en daar nu eens de eene, dan weder de andere de overhand 

 behoudt, is de windrigting in de meeste gedeelten der gematigde 

 streken zeer onbestendig; ja, wij zouden haast in de verzoeking 

 geraken, om haar onregelmatig te noemen. Dit laatste is echter 

 geenszins het geval, want uit langdurig voortgezette waarnemingen 

 blijkt het ontegenzeggelijk, dat het draaijen van de windvaan meer 

 in de eene dan in de andere rigting plaats heeft. Bij schippers en 

 landlieden is het algemeen aangenomen dat de windrigting, en dus 

 ook het weder, niet bestendig is, wanneer de wind tegen de rigting 

 in draait, waarin de zon schijnbaar omloopt; maar dat het weder 

 alleen bestendig is , wanneer de wind door het noorden naar het oosten 

 enz. omloopt. De eerste wijze van beweging noemt men krimpen, 

 de tweede ruimen van den wind. Dit meermalen omdraaijen van den 

 wind , in dezelfde rigting als waarin de zon omgaat , dan in de tegen- 

 overgestelde , is mede voldoende verklaard. Zien wij eerst hoe die om- 

 loop gewoonlijk geschiedt , om daarna de verklaring er van te geven. 



