— - 205 — 



vrij geraalckelijk afkoelt; dat bij het water integendeel de verwar- 

 ming slechts langzaam plaats heeft, maar dat het, eenmaal ver- 

 warmd zijnde, ook weder niet zoo spoedig zijne warmte verliest. 

 Let men nu op de verdeeling van het land, dat den Indischen oceaan 

 begrenst, dan vindt men ten noorden de uitgestrekte vlakten van 

 Azië, in welks zuidelijke deelen de zon, gedurende onzen zomer, 

 loodregt hare stralen schiet. Boven die vlakte, de grootste zamen- 

 hangende landmassa, die op de oppervlakte onzer planeet gevonden 

 wordt, ontstaat dus door de warmte een uitgebreide opstijgende 

 luchtstroom, vooral aan deszelfs zuidelijk gedeelte. De opgestegen 

 lucht moet, om het evenwigt te herstellen, door nieuwe worden 

 vervangen, en deze stroomt van de zeezijde en vooral van den 

 Indischen oceaan toe. Die toestroomende lucht, die aanvankelijk 

 van het zuiden van den evenaar komt, heeft de daaraan eigene 

 groote oostwaartsche omwentelingssnelheid. Zij verschijnt daarom 

 als een zuidwestelijke luchtstroom, of de zuidwest moeson. Deze 

 heerscht dus, zoolang als het vaste land ten noorden van de Indi- 

 sche zee in warmte toeneemt, dat is van April tot September. 

 Later in het jaar en gedurende den winter, koelt echter de opper- 

 vlakte van Azië sterk af, terwijl te gelijker tijd die van Zuid-Afrika 

 en Nieuw-Holland, waar de zon dan weer loodregt hare stralen op 

 afzendt, sterke? wordt verwarmd. De luchtstroom moet dan ook 

 eene tegengestelde rigting aannemen. Yan October tot Maart waait 

 daarom de noordwest moeson. Deze laatste is vrij bestendig en 

 in het algemeen niet zoo sterk, en dewijl zij van het land naar 

 de zee stroomt, tevens droog. De zuidwest moeson integendeel is 

 meestal stormachtig, zeer vochtig en er vallen dikwijls stroomen 

 van regen gedurende den tijd dat zij heerscht. Van daar de be- 

 namingen van drooge en natte moeson. De rigting der moesons 

 wordt, gelijk reeds is aangemerkt, zeer door die der kusten gewij- 

 zigd, en wederkeerig oefenen de eilanden en de hooge bergketens 

 op den aard van den moeson eenen grooten invloed uit ; want terwijl 

 men aan de eene zijde van het gebergte een vochtigen zeewind heeft, 

 met regenbuijen, heerscht aan de andere zijde droogte. Deze op- 

 merking geldt niet alleen omtrent de eilanden van den Indischen 



