DE ELROPEESCHE MEERVAL. 



xiir bestaat eene soort van visch , die in ons vaderland bij uitsluiting 

 in het Haarlemmermeer wordt aangetroflen, en die dus met de 

 droogmaldng van dat meer gelieel uit de lijst onzer inlandsche 

 visschen zal wegvallen, of denkelijk reeds weggevallen is. De be- 

 perkte grenzen, binnen welke hij hier te lande voorkomt, en de 

 omstandigheid, dat hij ook binnen die grenzen nooit overvloedig 

 aangetroflen werd, hebben veroorzaakt dat hij over het algemeen 

 bij onze landgenooten zeer weinig bekend is. De meesten zelfs van 

 hen, die in de nabijheid van het genoemde meer wonen, hebben 

 misschien den naam van dat dier nimmer gehoord, en ik heb er 

 onder hen gevonden, die het aanwezen van eenen zoo grooten 

 zoetwatervisch in den in hunne nabuurschap gelegen waterplas 

 naauwelijks konden gelooven. Om dit alles meende ik, dat eene 

 korte beschouwing van denzelven in ons Album niet ongepast 

 zoude zijn. 



De visch, dien ik bedoel, is de Europeesche Meerval {Silurus 

 glanis), bij de Duitschers Wels of Scheid, bij de Zwitsers Sahdh, 

 bij de Zweden Mal genaamd. Hij is, met den steur, de grootste 

 zoetwatervisch van Europa, bereikende hij eene lengte van één tot 

 meer dan vier Ned. Ellen , en een gewigt van 6 tot 50 ponden meer. Hij 

 behoort tot de orde der Weekvinnige visschen [Malacopterygii , wier 

 hoofdkenmerk bestaat in de weekheid der geleedde en naar de punt 

 toe meestal gespletene vinstralen) , en wel tot de afdeeling dier 

 orde, welke gekenmerkt wordt door buikvinnen, die achter de 

 borstvinnen gelegen zijn [Malacopterygii ahdominales). i) 



1) De beide andere afdeelingen dezer orde bevatten die weekvinnige visschen , die geheel 

 geene buikvinnen bezitten {Malacopterygü apode^ , en diegene, bij wie de buikvinneu 

 onder of voor de buikvinnen gelegen zijn {Malacopterygii subbrachii). 



14 



