— 212 — 



einde der zeventiende eeuw werden er eenigeii in het meer van 

 Zurich geworpen; zij hebben zich er echter niet voortgeplant en 

 waren spoedig verdwenen. 



De Meerval leeft voornamelijk van andere visschen , waarvan hij 

 eene menigte verslindt; ook watervogels zijn voor zijne vraatzucht 

 niet zeker. Men vindt zelfs aangeteekend , dat den derden Julij 1700 

 een boer er eenen ving in den Weichsel bij Thorn, in wiens maag 

 een klein kind gevonden werd, en in Hongarije spreekt men van 

 kinderen en jonge meisjes, die bij het water halen door dezen roof- 

 zieken visch aangegrepen en verslonden zouden zijn; zelfs verhaalt 

 men daar, dat een arme visscher aan de Turksche grenzen eens 

 eenen Meerval ving, in welken door hem het lijk eener vrouw met 

 eene beurs vol goud en eenen ring gevonden werd. Al nemen wij nu 

 alle deze en dergelijke verhalen niet voor zuivere waarheid aan, zoo 

 mogen wij er toch uit besluiten, dat de groote vraatzucht van 

 den Meerval eene algemeen erkende daadzaak is in die streken , 

 AA'aar hij in de grootste hoeveelheid gevonden wordt, en dat hij 

 op alles aanvalt, waartegen hij zich opgewassen gevoelt. Een 

 geluk is het, dat hij vrij traag is, en slechts langzaam zwemt. Hij 

 kan daarom zijne meestal veel vluggere prooi niet vervolgen, en 

 moet het dus op eene andere wijze aanleggen om zijnen altijd 

 sterken eetlust te voldoen. Hij houdt zich daarom meestal op aan 

 den ingang van bogten , en aan den mond der wateren , die uitloopen 

 in het meer of de rivier, waarin hij leeft, op welke plaatsen hij 

 zeker is eene ruime vangst te zullen hebben. Daar ligt hij op den 

 bodem, half in het slijk bedolven, op den loer, en wordt, zoo 

 men gelooft, van de nabijheid eener prooi verwittigd door de be- 

 weging, die door deze aan het water, en door het water aan zijne 

 baarddraden medegedeeld wordt. Men zegt ook wel, dat hij buiten- 

 dien , door die draden zachtjes te bewegen , de visschen tot zich 

 lokt , die deze draden voor wormen aanzien. Wat daarvan zij , durf 

 ik niet beslissen; het komt mij voor, dat dergelijke verzekeringen 

 meer berusten op veronderstellingen, dan op waarnemingen, welke 

 laatste hier uit den aard der zaak moeijelijk te maken zijn. Minder 

 waarde nog heeft men te hechten aan het beweren van gmelin 



