— 216 — 



Een oud paard , behoorende aan eenen karreman te Strathaegie , 

 in het graafschap Fife, was zeer gemeenzaam geworden met de 

 gewoonten der kinderen, waarmede zijn meester rijkelijk gezegend 

 was. Eens op eenen dag , dat het eene zware kar trok op een naauwen 

 weg, buiten het dorp, zoude een nog zeer jong kind, dat op den 

 weg was neder gelegd, onmisbaar onder de wielen der kar verbrij- 

 zeld ziin, zoo het dier geene maatregelen had genomen om het te 

 redden. Het nam met zijne tanden zorgvuldig het kind bij de 

 kleederen op, droeg het eenige roeden ver, en legde het toen neder 

 op een grasperkje ter zijde van den weg, vervolgens langzaam voort- 

 gaande en van tijd tot tijd omziende of het kind wel geheel buiten 

 het bereik der raderen van de kar was. 



Voorbeelden als deze komen voorzeker hoogst zelden voor, en 

 slechts zeer weinige paarden zijn tot dergelijke daden, waarin eene 

 soort van goedhartigheid, gepaard aan verstandelijk overleg, niet te 

 miskennen zijn, in staat. Doch hetzelfde geldt, — ^ schoon natuurlijk 

 in geheel andere verhoudingen , — van menschen. Ook onder hen 

 behooren zij , die uitmunten door voortreffelijke eigenschappen van 

 hart en geest, tot de zeldzaamheden. Zij zijn slechts toonbeelden 

 van dato-ene, waartoe de menschelijke natuur op haren hoogsten 

 ontwikkelingstrap in staat is. Zoo ook leveren ons de zoo even 

 aangevoerde daden, door paarden bedreven, geenszins de algemeene 

 maat voor de zielshoedanigheden van het geheele paardengeslacht , 

 maar zij toonen alleen aan, tot welk eene hoogte die hoedanigheden 

 kunnen ontwikkeld zijn, zonder dat een paard ophoudt paard te 

 blijven. 



Werkelijk zi-in dan ook zulke handelingen het toppunt der 

 uitino" van eene meer algemeene neiging, namelijk van die tot ge- 

 zelligheid. Reeds fred. cuvier heeft teregt doen opmerken, dat 

 alleen zulke dieren 'door den mensch volkomen kunnen getemd en 

 tot ware huisdieren gemaakt worden, welke in hunnen natuurstaat 

 o-ezellio- leven. De eerste voorwaarde tot het bestaan eener men- 

 schelijke maatschappij is , dat hare leden welwillend jegens elkander 

 o-ezind zijn, en inderdaad is hetzelfde van toepassing op de dierUike 

 maatschappijen. Elk op zich zelf zwakker zijnde dan vele onder ver- 



