— 217 — 



scheurende diereu, welke hen omringen , zouden zij eene gemakkelijke 

 prooi van deze worden, terwijl zij, vereenigd levende, hun veel 

 eerder het hoofd kunnen bieden. In Amerika, waar, sedert de ont- 

 dekking van dit werelddeel , de eerst toen aldaar ingevoerde paarden 

 thans verwilderd zijn, leven zij nog in kudden van vele 

 duizenden te zamen, ronddwalende van de uitgestrekte vlakten van 

 Patagonie tot in de prairieën van zuidwestelijk Noord- Amerika , en 

 in weerwil van den aanhoudenden strijd, welken de mensch tegen 

 hen voert, die hen alleen doodt, om hunne huid magtig te worden, 

 vermenigvuldigen zij zich zoo snel, dat hun aantal eindigen zoude met 

 eene ware plaag te worden, ware het niet dat vele paarden gedu- 

 rende het drooge jaargetijde uit gebrek aan water, of wel ten 

 gevolge der snelle en vaak hevige overstroomingen der groote 

 rivieren, die dit werelddeel doorsnijden, omkwamen. 



De welwillendheid en vriendschap, welke zulke wilde paarden, 

 tot ééne kudde behoorende, onderling verbindt, wordt door de 

 paarden in den getemden staat vaak overgebragt op geheel andere 

 dieren. Talrijk vooral zijn de voorbeelden van vriendschap tusschen 

 paarden en honden. Een paar moge hier voldoende zijn. 



Een heer te Bristol had een windhond, die in den stal sliep met 

 een fraai jagtpaard van omstreeks vijf jaren. Deze dieren hechtten 

 zich zoo zeer aan elka7ider, dat. de windhond steeds onder de krib 

 van het paard lag, dat zich blijkbaar ongelukkig gevoelde, wanneer 

 het zijnen makker niet zag. Hun meester was gewoon door den stal 

 te. gaan , om den hond mede te nemen , wanneer hij eene wandeling 

 ging doen. Het paard zag dan den hond aan met eene uitdrukking 

 van angst, en hinnikte als ware het om te zeggen: "Ik zoude wel 

 willen medegaan." Kwam de hond den stal weder in, dan werd hij 

 ontvangen met een ander gehinnik; hij van zijne zijde, liep dan 

 dadelijk naar het paard en likte het den neus, terwijl het paard 

 wederkeerig hem met zijne tanden den rug krabde. Op een zekeren 

 dag was de stalknecht uitgegaan met het paard en den windhond, 

 toen deze door een grooten dog werd aangevallen, die hem weldra 

 op den grond wierp. Op dit gezigt , stortte het paard , zijne ooren 

 in den nek werpende, in weerwil van alle pogingen des stalknechts, 



