— 218 — 



op den vreemden hond , pakte hem in den nek met zijne tanden , 

 hetgeen hem dadelijk tot loslaten dwong, en schudde hem tot dat 

 hij een grooten lap vel afgescheurd had. De aanvaller was niet zoodra 

 weder op zijn' pooten, of hij haastte zich door eene snelle vlugt 

 eenen zoo geduchten tegenstander te ontkomen. 



Kapitein brown verhaalde, dat een zijner vrienden, Dr. smith, 

 een fraai paard bezat, dat zeer vurig maar tevens verwonderlijk 

 zachtzinnig was. Hij had ook eenen prachtigen New-foundlandschen 

 hond, CcRsar geheeten. Deze beide dieren hadden vriendschap voor 

 elkander opgevat en begrepen elkanders handelingen volkomen. De 

 hond, alle avonden in den stal opgesloten, ging altijd slapen aan 

 de zijde van het paard. Wanneer Dr. smith zijne lijders ging be- 

 zoeken, had hij, om zijn paard te bewaken, terwijl hij zich in de 

 huizen begaf , geenen anderen knecht dan Ccesar, wien hij den toom 

 in den bek gaf. Het paard bleef dan zeer bedaard staan naast zijnen 

 makker, te midden der volkrijkste straten van Dublin. Woonde een 

 patiënt digt in de nabijheid van een' vorigen , dan vergenoegde zich 

 de doctor met het paard en den hond te roepen. Beide volgden 

 hem dan dadelijk en bleven weder rustig voor de deur van het huis 

 staan, tot dat hij het weder verliet. Soms ging de doctor naar den 

 stal, vergezeld van zijnen hond, deed het paard een hoofdstel om, 

 en de teugels aan Caesar gevende, beval hij hem zijnen makker 

 naar de drinkplaats te geleiden. Zij verstonden zeer goed wat dit 

 beduidde. CeBsar ging al dravende voorop, terwijl het paard hem 

 volgde, onder het maken van allerlei vrolijke sprongen, tot aan de 

 beek, die op vijfhonderd schreden van den stal stroomde. Zoodra 

 het paard zijnen dorst had gelescht, kwamen zij op gelijke wijze 

 terug als zij gegaan waren. Dikwerf beval de doctor aan Casar het 

 paard over deze beek te doen springen , welke ongeveer zes voeten 

 breed was. De honcl gaf dan door eene soort van geblaf en door 

 tegen het hoofd van het paard op te springen, hem te kennen wat 

 hij verlangde, waarop alsdan het paard, voorafgegaan door Casar, 

 een loopje nam, en de beek oversprong. Het bevel vervolgens aan 

 den hond gegeven om het paard weder terug te brengen, werd op 

 dezelfde wijs ten uitvoer gebragt. Eens gebeurde het dat Ccesar den 



