— 219 — 



teugel losliet; doch naauwelijks was het paard aan gene zijde der 

 beek, of het liep naar zijnen geleider, die den teugel weder in den 

 bek nam. 



Een landeigenaar in de omstreken van Southampton, had mede 

 eenen grooten New-foundlandschen hond, die vriendschap met een 

 paard had gesloten. Eens gebeurde het, toen de hond op eigen 

 gelegenheid ter jagt was gegaan, dat hij met een' zijner pooten in 

 eenen strik gevangen raakte. Na lang rukken gelukte het hem wel 

 het touw te breken , waaraan de strik bevestigd was , maar van dezen 

 laatste zelve kon hij zich niet bevrijden. Toen zag men hem huikend 

 zich hinkend naar het paard begeven , dat in eene naburige omheining 

 liep grazen , om dit bekend te maken met het hem overkomen ongeval. 

 Het paard bukte zachtkens het hoofd tot den hond, en deze likte 

 het den neus , terwijl het den gekwetsten poot opligtte , als om zijne 

 hulp in te roepen. Dadelijk begon het paard zijn best te doen om 

 den strik met zijne tanden los te maken, doch, gelijk zich ligt 

 begrijpen laat, zonder goed gevolg. 



Onder de reeds medegedeelde voorbeelden zijn er eenige, waarin 

 de handelingen van paarden getuigen, dat hun eene zekere mate 

 van oordeel, dat is, van het vermogen om het verband te erkennen 

 tasschen oorzaken en gevolgen, geenszins geheel ontbreekt. Bekend 

 is het verder, dat men aan paarden eene menigte verschillende 

 kunststukjes kan leeren, die, wat de verrigtingen zelve betreft, 

 inderdaad nog veel verwonderlijker zijn zouden, indien daarbij niet 

 tevens bleek, dat het dier deze uitvoert zonder iets van de eigen- 

 lijkebedoeling te begrijpen, en, geholpen door zijn geheugen , daartoe 

 alleen hetzij door vrees voor straf of hoop op belooning gedreven 

 wordt. Doch er zijn toch ook gevallen, die bewijzen, dat paarden 

 sommige handelingen verrigten, welke hun niet zijn aangeleerd, en 

 waartoe zij alleen kunnen gebragt zijn door het gadeslaan van de 

 handelingen der menschen. 



Zoo verhaalt Lord brougham, dat hij eene poney heeft gekend, 

 die de gewoonte had aangenomen, zelf de klink op te ligten van 

 de deur van zijnen stal, en desgelijks het deksel van de haverkist. 

 Nog merkwaardiger is het volgende geval. Iemand te Leeds bezat 



