— 227 — 



voor eenige jaren zoo zeer de aandacht tot zich hebben getrok- 

 ken, vindt men opgeteekend, dat hij in het duister de kleuren 

 kon onderscheiden; en op dien grond oordeelde zelfs voor weinige 

 jaren een geneesheer (seiler) , — die geroepen was, om eene ge- 

 regtelijke verklaring af te leggen aangaande de geloofwaardigheid 

 van eenen persoon, die, des nachts door eenen steen aan het oog 

 getrofien, beweerde den dader gezien te hebben bij het licht dat hem 

 uit het oog sprong, — dat zoo iets pnysiologisch wel mogelijk was. 



Wij voor ons aarzelen daarentegen niet zulke verhalen voor fa- 

 belen te verklaren, en aan het aangehaalde voorbeeld geen gezag 

 hoegenaamd toe te kennen. De daadzaak toch, dat caspae hausee 

 nog kleuren kon onderscheiden, waar het voor anderen nagenoeg 

 volkomen duister was, bewijst alleen, dat zijne oogen voor de ge- 

 ringste lichtprikkeling uiterst gevoelig waren geworden, iets dat 

 trouwens reeds dikwerf genoeg door menigen ongelukkigen gevan- 

 gene, die, even als hij, jaren lang in het duister had geleefd, is 

 ondervonden. En, wat bepaaldelijk het licht betreft, hetwelk wordt 

 waargenomen bij eenen slag op het oog, of zelfs bij elke andere 

 sterke beweging daaraan medegedeeld, gelijk b. v. bij hard niezen, 

 zoo is de lichtontwikkeling hier slechts schijnbaar. Het netvlies 

 in het oog wordt daardoor namelijk in trilling gebragt, en wel 

 op eene overeenkomstige wijze, als door werkelijk in het oog stra- 

 lend licht. Die trilling plant zich door de gezigtszenuw voort naar 

 de hersenen, en zoo ontstaat in beide gevallen dezelfde gewaar- 

 wording; doch het verstand, hetwelk de gewaarwordingen duidt, 

 erkent weldra dat in het eene de oorzaak buiten, in het andere 

 binnen het oog is gelegen. 



Van eenen geheel anderen aard is hetgeen Dr. sachs, die in 

 den aanvang dezer eeuw hoogleeraar in de geneeskunde te Erlan- 

 gen is geweest, zoowel omtrent hem zelven als omtrent zijne zus- 

 ter heeft medegedeeld. Beide waren albino's, — dat is, in hunne oogen 

 ontbrak de zwarte kleurstof, die bij anderen de pupil zwart doet 

 schijnen, — en bezaten de zonderlinge eigenschap, dat van tijd 

 tot tijd lichtstralen ter lengte van een duim uit hunne oogen scho- 

 ten. Het meest lichtend waren deze bij sterk nadenken, en des 



