— 229 — 



is die, welke bekend is, onder den naam van Glimworm of Jo- 

 hannisworm [Lampyns noctiluca). Deze benamingen zijn echter 



onjuist; want de dieren, welke men daar- 

 mede aanduidt, zijn niet anders dan de 

 ongevleugelde wijfjes van kevers, en de 

 mannetjes zijn dan ook werkelijk van dek- 

 schilden en ondervleugels voorzien. Beide, 

 zoowel de door de lucht vliegende man- 



GLIMWORM (LAMPYRIS NOCTI- ,. ■, -, j ri -i ■ n --f- 



^ netjes als de op den bodem kruipende wijtjes, 



a. wijfje. *. mannetje. zijn lichtgevend, doch de laatste bezit- 

 ten dat vermogen in veel hoogeren graad dan de eerste. 



De wijfjes van eene andere in Italië voorkomende soort {L. italica) 

 zijn evenzeer gevleugeld als de mannetjes. De kleur van het door 

 haar verspreid licht is schitterend blaauw, terwijl dat van onze 

 glimwormen meer blaauwachtig groen is. 



Bij eene eenigermate naauwkeuriger beschouwing dezer dieren 

 bemerkt men al ras, dat niet hun geheele ligchaam licht uitstraalt, 

 maar dat dit vermogen aan bepaalde plaatsen gebonden is, en wel 

 aan de onderzijde van de beide op een na laatste geledingen van 

 het achterlijf. Dat men desniettegenstaande het licht der wijfjes 

 ook waarneemt wanneer zij over den grond kruipen, wordt ver- 

 oorzaakt, door dat zij de gewoonte hebben van dikwerf hun achter- 

 lijfnaar omhoog te buigen, zoodat de ondervlakte dan zigtbaar wordt. 



Het onderzoek heeft verder geleerd, dat het niet de geheele 

 ondervlakte der genoemde geledingen is, van waar het licht voort- 

 komt, maar dat onder het doorschijnende hoornachtig bekleedsel 

 aldaar zich twee zeer kleine eironde vliezige zakjes bevinden, die 

 het eigenlijk lichtgevend orgaan daarstellen. Deze zakjes zijn ge- 

 vuld met eene gele kleverige stof, waarvan de aard nog geenszins 

 voldoende bekend is. Wij willen er daarom niet langer bij stil- 

 staan , maar merken hier alleen aan , dat uit de onderzoekingen van 

 lateren tijd (die van macautney en van matteucci) schijnt voort 

 te vloeijen, dat die stof noch tot de vetten (gelijk treviranus be- 

 weerd had), noch tot de eiwitachtige ligchamen zoude behooren, 

 en evenmin phosphor-houdend zijn. 



