— 240 



en dat het de daarbij op het filtrum achterblijvende kleine diertjes 

 zijn, die het licht te weeg brengen, i) Reeds baster merkte echter 

 op, dat deze tot meer dan eene soort behooren; iets, dat door la- 

 tere onderzoekingen dan ook bevestigd is; en zelfs is het niet 

 moeijelijk in de door hem gegevene, ofschoon kleine en gebrekkige 

 afbeeldingen, dezelfde diertjes te herkennen, die later door ehken- 

 BERG, toegerust met betere hulpmiddelen dan hij, naauwkeuriger 

 zijn beschreven en voorgesteld. 



Het grootste dezer diertjes {Polpioë fulgurans) iets minder dan 

 eene Nederlandsche streep lang, behoort tot de afdeeling der ring- 

 wormen. De overige lichtende diertjes zijn veel kleiner, en staan 

 bovendien op eenen lageren trap van bewerktuiging. Het zijn ra- 

 derdiertjes {SyncTiaeta haltlca) van Vi streep lengte, en verder 

 eenige soorten van infusiediertjes {Peridinium , Prorocentrum) , wier 

 doormeter niet meer dan ^/oq — Vio streep bedragen , en derhalve 

 aan het ongewapend oog geheel ontvlugten. 



Doch er is nog eene andere soort van diertjes, welke vooral 

 moeten genoemd worden onder hen, die liet water onzer zeeën lich- 

 tend maken, omdat zij alle de overigen in talrijkheid schijnen te 



overtrefl'en. Het zijn die, 

 waaraan men den voorze- 

 ker zeer gepasten naam van 

 Noct/iluca of nachtlichtjes 

 heeft gegeven. Het was we- 



derom een onzer landgenoo- 

 ten , namelijk si-abber, aan 

 wien wij in 1772 de eerste 

 beschrijving en afbeelding 

 van dit merkwaardige dier- 

 tje verschuldigd zijn. Het 

 bestaat enkel uit een vlie- 



NOCTILUCA MILIARIS. 



1) RiGAUT, aan wien door quatrepages {Annales des sciences naturelles, 1850, 

 XIV, p. 226) de eer dier ontdekking wordt toegeschreven, deelde haar eerst in 1768 

 aan de Fransche academie mede. 



