— 241 — 



zig zakje van niet meer dan V5 tot V3 streep in middellijn, en uit- 

 loopende in eene soort van beweegbaar aanhangsel. In dit vliezige 

 zakje neemt men eenige draadachtige uitspansels waar, maar overi- 

 gens vermag het sterkste mikroskoop in deze uiterst doorschijnende 

 ligchaampjes geene bijzondere organen te herkennen (qüaïrefages). 



In het water, dat deze diertjes bevat, geeft elk hunner een licht- 

 stipje, en daar hun getal soms zoo verbazend groot is, dat het 

 zich daardoor melkachtig vertoont, en dat, wanneer zulk water in 

 rust wordt gelaten, de diertjes daarop eene bovendrijvende laag 

 vormen van verscheidene duimen dikte, zoo begrijpt men ligtelijk, 

 dat allen te zamen daaraan het voorkomen van een geheel gelijkmatig 

 verspreid licht geven, zoodat het, uit eene zekere hoogte gegoten, 

 de volkomeuste gelijkheid heeft met gloeijend gesmolten zilver. 



Nog merkwaardiger echter is het, dat elk dier lichtstipjes eigen- 

 lijk op zijne beurt weder uit eene vereeniging van zeer vele klei- 

 nere bestaat. Brengt men namelijk een dier kleine diertjes onder 



NOCTILUCA iiiLiAius in het duister door het mikroskoop gezien; «. cu ^. gehecle 

 diertjes, bij geringe vergrooting; e. gedeelte van een diertje bij sterke vergrooting. 



het mikroskoop, dan bespeurt men aan zijne oppervlakte tallooze 

 uiterst kleine vonkjes, die plotseling ontstaan en even snel weder 

 verdwijnen om elders weder te voorschijn te komen. Het is der- 

 halve een onophoudelijk geflikker van telkens nieuw gevormde 



vonkjes, die vereeaigd eene grootere vonk vormen, welke nog met 



IC 



