— 243 — 



om zoo te spreken, alle de Noctiluken op zijnen weg ontvlammen, 

 en voor een oogenblik verandert zich de buis als het ware in eene 

 staaf van schitterend vuur, doch hetwelk spoedig wordt uitgedoofd, 

 eu dat niet weder kan worden te voorschijn geroepen, want de 

 diertjes zijn dood, zij hebben hunne eigene lijktoorts ontstoken. 



Zietdaar, mijne lezers! u een algemeen overzigt gegeven van de 

 merkwaardige verschijnselen , welke men onder den algemeenen naam 

 van het lichten der dieren begrepen heeft. Het is* echter voor den 

 denkenden meusch niet voldoende, dat hij den indruk ontwaart, 

 dien het bestaande op zijne zintuigen maakt. Hij tracht zich ook 

 rekenschap te geven van het hoe en het waarom der natuurver- 

 schijnselen ,. hij zoekt hunne oorzaken en gevolgen op te sporen , 

 het verband te doorgronden, waarin zij staan tot andere natuurver- 

 schijnselen, en, eerst wanneer die pogingen met goed gevolg be- 

 kroond worden, klimt zijne kennis tot wetenschap. 



Talrijke vragen dringen zich hierbij aan ons op. Vooreerst: welke 

 is de beteekenis van dat merkwaardig vermogen van sommige die- 

 ren , zoowel met betrekking tot henzelven als tot de hen omringende 

 natuur? Met andere woorden, welke nuttige strekking kunnen wij 

 daaraan toekennen? 



Het streven, om de nuttige bedoelingen te doorgronden, die de 

 Schepper kan gehad hebben met aan sommige dieren vermogens 

 toe te deelen , welke hij aan andere onthouden heeft , hoezeer voort- 

 spruitend uit lofwaardige beginselen, en niet zelden leidend tot eene 

 juistere inzage van de heerlijke harmonie der geheele natuur, is 

 in zeer vele gevallen geheel onvruchtbaar, om de hoogst eenvoudige 

 reden, dat onze kennis uiterst beperkt is. Willen wij met den 

 oneindig kleinen maatstaf , welken die kennis ons aan de hand geeft, 

 de oneindig groote wijsheid des Alwijzen meten, dan loopen wij 

 ieder oogenblik gevaar van die wijsheid, welke tevens de hoogste 

 goedheid is, te miskennen, door haar bedoelingen toe te schrijven, 

 die eene latere onbevangene overweging ons doet inzien als haar 

 geheel vreemd en alleen in onze verbeelding bestaande. Zoo b. v. 

 zijn er geweest , die de wijsheid Gods daarin meenden te zien , dat 

 Hij in de onpeilbare diepten der zee, waar geene lichtstralen meer 



