~ 249 — 



gen wij, dat in die gevallen, waar men de wijze van lichtontwik- 

 keling naauwkeurig heeft onderzocht , deze geenszins bestaat in eene 

 gestadige uitstraling op een of eenige weinige punten van het lig- 

 chaam, maar dat integendeel het licht eigenlijk wordt gevormd 

 door een geflikker van tallooze mikroskopisch kleine vonkjes, die 

 onophoudelijk te voorschijn komen, om telkens weder even schielijk 

 te verdwijnen, even als of er eene menige kleine elektrische ont- 

 ladingen plaats grepen, waarvan de eene de andere schier zonder 

 tusschentijd opvolgt. 



Doch bovendien vinden wij nog andere opmerkelijke punten van 

 overeenkomst. Het is bekend, dat eene sterke elektrische spanning 

 der dampkringslucht vele gevoelige personen onaangenaam aandoet. 

 Het is zelfs eene ervaring, dat het draaijen van een elektriseer- 

 werktuig in eene kamer bij sommigen duizeligheid en hoofdpijn te 

 weeg brengt. Nu berigt kapitein henderson, dat hij op den ö^en 

 Maart 1821 op 20 N. Br. en 210,20 W. L., een zoo sterk zeelicht 

 heeft waargenomen, dat allen, die er slechts eenen korten tijd het 

 oog op vestigden, de een meer, de ander minder, door duizeligheid 

 en hoofdpijn werden aangetast. Eene andere niet minder gewigtige 

 mededeeling zijn wij aan quoy en gaimaud verschuldigd, die in 

 1845 FKEYCINET op zijnc reis om de wereld vergezelden. Zij ver- 

 halen, dat zij bij sterk lichten der zee duidelijk denzelfden reuk 

 bespeurden, dien men ook ontwaart, wanneer men in de nabijheid 

 van den geladenen eersten geleider eener elektriseermachine komt. 

 Voegen wij deze beide berigten bijeen, waarvan het eene als het 

 ware het andere aanvult, dan ondersteunen zij het gevoelen, dat 

 het lichten der zee inderdaad het gevolg is van eene elektriciteits- 

 ontwikkeling in de ligchamen der dieren, waarmede dan de vor- 

 ming dier eigendommelijk riekende, doch nog in vele opzigten 

 raadselachtige stof gepaard gaat, die zoowel door elektriciteit als 

 door andere middelen in de lucht kan worden voortgebragt , en 

 waaraan men den naam van ozone heeft gegeven. 



Is dit zoo, dan is elk lichtgevend dier, hoe klein ook, eene 

 elektrische batterij, wier ontlading, even als bij den sidderaal, af- 

 hangt van de willekeur des diers, en bevorderd wordt door uitwen- 



