— 255 — 



mijner familie een treflend St. Elmusvuur werd gezien op drie 

 beelden, welke aldaar den voorgevel van een huis versieren. 



Ook op minder verhevene voorwerpen dan torens hebben zich 

 dergelijke elektrische lichtverschijnsels vertoond. Zoo zagen b. v. op 

 den 8"=" Mei 1831 eenige officieren der genie, welke onder eene 

 donderbui bloothoofds op het terras van het fort Babbazoun te Algiers 

 wandelden, tot hunne niet geringe verwondering, elkanders hoofd- 

 haren met lichtende pluimpjes bedekt, terwijl de toppen der vingers, 

 bij het opsteken daarvan, insgelijks vurige verschijnsels droegen. 



De bekende reiziger bokchell zag bij zijne reize door Zuid- 

 Afrika, op eenen avond, terwijl er enkele zware regendroppelen uit 

 eene zeer zwarte wolk vielen, elk blaadje en grasscheutje voor 

 zijne voeten gedurende eenige oogenblikken verlicht. 



Eene niet minder merkwaardige verschijning van St. Elmus-lichten , 

 werd op den 31^" October 1837 door Doctor riegel in de nabij- 

 heid van Aschafl'enburg waargenomen. Hij werd onderweg te paard 

 in eenen stikdonkeren nacht door eene hevige regen- en windvlaag, 

 welke slechts weinige minuten aanhield, overvallen. Eene tweede 

 bui maakte hem en zijn paard doornat, waarop hij, bij het over- 

 varen van den Main, ontdekte, dat de opstaande manen en ooren 

 van het paard , zoowel als de gevlochtene spits zijner karwats , 

 licht begonnen af te geven. Dit lichten was het sterkste in het 

 midden der rivier, en hield op, nadat hij weder op den vasten 

 grond was gekomen. Deze lichten hadden eerst veel gelijkenis met 

 vurige kwasten ; naderhand gingen zij in eenen phosphorischen gloed 

 over. Misschien heeft hierbij eene afwisseling tusschen de positive 

 en negative elektriciteit plaats gegrepen. 



Op uitgebreider schaal werden deze St. Elmuslichten waargenomen 

 gedurende den nacht van 17 Januarij 1817, waarin op onderscheidene 

 plaatsen, aan de oostkust van de Vereenigde Staten van Noord- 

 Amerika, hevige onweders met regen- en sneeuwbuijen woedden. 

 Vele lieden, welke zich op hooggelegene plaatsen in de open lucht 

 bevonden, zagen de randen hunner hoeden, benevens de ooren en 

 manen der paarden door heldere zwevende vlammetjes, welke een 

 zacht geruisch maakten, omgeven. Struiken en afzonderlijk staande 



