— 259 — 



de digte wouden van Zuid-Amerika ; het is de zoogenaamde "Luij- 

 aard." — Nog zijn er, die, vooral op het gezag van buffon en 

 cuviER, dit schepsel voor zulk een ongelukkig wezen houden. 

 Laat ons eenige oogenblikken wijden aan de beschouwing van dat 

 in vele opzigten merkwaardige dier, en onderzoeken, of het wer- 

 kelijk voor zulk eenen wanklank in de schepping moet gehouden 

 worden, als waarvoor het nog bij velen bekend staat. 



De Luijaard behoort tot de orde der tandelooze zoogdieren {Eden- 

 iata), aldus genaamd, omdat zij óf in het geheel geene tanden 

 bezitten, zooals de miereneters en schubdieren, óf ten minste geene 

 snijtanden bezitten en dus alleen van hoektanden en kiezen voor- 

 zien zijn, zooals de luijaards, de gordeldieren en de Chlamy- 

 phoren of manteldragers. Op de vlugheid der dieren, die tot deze 

 orde behooren, valt reeds over het algemeen niet te roemen; de 

 traagste van allen zijn echter de om die reden ook dusgenaamde 

 Luijaards. Van dezen kennen wij vooral twee soorten, te weten 

 den Aï of Drievingerigen i) , en den TJnau of Tweevingerigen Luijaard. 

 Ik zal hier alleen over den eersten handelen; hem toch geldt in 



de eerste plaats alles wat 

 over de ellende van het dier, 

 dat men Luijaard noemt, 

 gezegd wordt ; de Unau daar- 

 entegen, hoewel ook zeer te 

 beklagen, is, zooals cuvier 

 zieh uitdrukt, "een weinig 

 minder ongelukkig georga- 

 niseerd dan de Aï." 



Ik geef hiernevens eene af- 

 beelding van eenen zittenden 



DRIEVINGERIGE LUIJAARD (BRADTPUS TRIDACTTLÜS.) -4^', VolgBUS MILNE EDWARDS, 



1) Eene opgave van de soorten en variëteiten des Drievingerigen Luijaards, die men 

 in den laatsten tijd door bijzondere benamingen onderscheiden heeft , meen ik hier gerus- 

 telijk te mogen weglaten. De meest bekende zijn de eigenlijke Aï {Bradypus tridacty- 

 lus , bij de Botocuden Ihó eudgi of kleine Luijaard) , en de Luijaard met den halsband 

 (Br. torguatus, de IM gipaléou of groote Luijaard.) 



