— 260 — 



welke afbeelding, ofschoon zij het dier in eene houding vertoont, 

 die hem minder eigen is , toch een vrij goed denkbeeld geeft van 

 zijne gedaante. — • Op bladz. 265 vindt men eene afbeelding van 

 den TJna^i in eene meer natuurlijke stelling. Zij is geteekend naar 

 een levend voorwerp uit de schoone verzameling van levende dieren 

 van het genootschap Natura artis magistra, eene inrigting, waarop 

 de hoofdstad onzes vaderlands met het volste regt roem mag dragen. 

 De Aï bewoont de warmste gewesten van Zuid-Amerika , vooral 

 Brazilië en Guijana, en wordt alleen in de digtste bosschen aange- 

 troffen. Hij is ten naaste bij zoo groot als eene kat; zijne huid 

 is bekleed met grof, ruw haar, dat op den kop, den rug en de 

 buitenzijde der pooten vrij lang is, eene grijze, hier en daar bruin- 

 achtig grijze kleur bezit, en gelijkt op verdord gras of hooi, of, 

 liever nog, op de harde, taaije vezelen, die de schil eener kokos- 

 noot omgeven. De kop is klein en rond, het aangezigt kort en 

 niet ongelijk aan dat van een aap; de oogen zijn klein, rond, 

 zwart en verscholen onder het van het voorhoofd afhangende haar; 

 de ooren zijn naauwelijks te bemerken. Het lijf is, wegens de bui- 

 tengewone breedte des bekkens , van achteren zeer breed en plat ; de 

 zeer korte staart valt bijna niet in het oog. De het meest van den 

 gewonen bouw der dieren afwijkende gedeelten des ligchaams zijn 

 de vier ledematen. De voorpooten toch zijn meer dan eens zoo 

 lang als de achterpooten ; de laatste zijn niet alleen zeer kort 

 maar wegens de breedte van het bekken, waaraan zij zijn inge- 

 wricht, kan het dier ze met geene mogelijkheid tot elkander bren- 

 gen en staan zij dus altijd wijd van elkander. Daarbij zijn het 

 scheen- en kuitbeen op zulk eene wijze met elkander verbonden, 

 dat de achterpooten niet anders dan met den buitenkant der voe- 

 ten, en niet met de voetzolen op den grond kunnen rusten. Zoo- 

 wel die korte achterpooten, als de onevenredig lange voorpooten 

 zijn bijzonder sterk gespierd, en allen zijn van drie vingers of tee- 

 nen voorzien; maar de beenderen, waaruit deze teenen bestaan, 

 zijn zoowel onderling, als met de beenderen van de voorhand en 

 den voorvoet zóó vast vereenigd, dat zij bijna geene beweging toe- 

 laten, waarom zij dan ook bij oude luijaards eindelijk geheel vast- 



