— 26a — 



gissing der natuur te houden. De Aï kan niet anders op den grond 

 vooruit komen, dan met het ligchaam plat op de aarde liggende, de 

 achterpooten wijd van elkander gestrekt en met den buitenkant op den 

 grond rustende, terwijl hij van voren op den buitenkant der voorpoo- 

 ten steunt. Hij slaat dan de sterke, gebogene nagels der laatste in 

 de oneffenheden van den grond , achter boomwortels , steenen of an- 

 dere vaststaande voorwerpen , en sleept, zich met kracht daaraan vast- 

 houdende , zijn ligchaam met groote inspanning eenige duimen voor- 

 waarts. Dit gaat echter uiterst moeijelijk en langzaam in zijn werk, 

 zoodat hij in een uur tijds slechts weinige ellen vordert, en daarbij 

 een klagend geluid doet hooren, waarvan zijn naam "Aï" afkom- 

 stig is. Er zijn echter , die verklaren , dat zij den Aï dat geluid 

 bij het kruipen nimmer hebben hooren maken. Wanneer hij tegen 

 den stam van eenen boom opklimt, welks bladeren zijn eenig voed- 

 sel uitmaken, dan komt hij wel spoediger voort, dan op den vlak- 

 ken grond, maar een aap of eekhorentje zou in even zoo vele 

 seconden den weg afleggen , als de Aï daartoe minuten besteedt. Dit 

 klimmen geschiedt overigens op dezelfde wijze als het voortslepen 

 op den grond; het dier slaat de nagels der voorpooten in de onef- 

 fenheden van den stam, of om deszelfs takken, en hijscht zich al- 

 dus naar boven. Men heeft wel verhaald, dat zijne traagheid, ont- 

 spruitende uit de moeijelijkheid zijner bewegingen, zoo ver gaat, 

 dat hij , wanneer hij eenen boom kaal gegeten heeft , en nu ge- 

 dwongen is eenen anderen op te zoeken, zich liever daaruit op den 

 grond laat vallen, dan den langen moeijelijkeu togt naar beneden 

 langs den stam te ondernemen. 



Wanneer wij alles, wat ik tot dus ver over den Aï gezegd heb, 

 te zamen vatten, dan is het juist niet te verwonderen, dat dit dier, 

 bij het denkbeeld van ondoelmatige zamenstelling en misvorming, 

 tevens dat van ongeluk en ellende bij de natuuronderzoekers moest 

 opwekken. Onhandig en traag, schijnt elke poging om aan zijne 

 begeerte te voldoen, elke beweging, hem moeite en pijn te veroor- 

 zaken. Hulpeloos, en aan de willekeur van alle, zelf zwakkere dieren 

 overgelaten, schijnt hij eene gereede prooi voor elk verscheurend 

 dier, waartegen hij zich niet alleen niet verdedigen kan, niettegen- 



