LEVEND EN LEVENLOOS. 



VV ij vormen ons , hoe vreemd dit op den eersten aanblik ook 

 moge voorkomen, gewoonlijk een des te minder klaar, des te 

 minder grondig begrip van de zaken, naar mate wij meer in de 

 gelegenheid zijn om die te zien en het woord, dat ze aanduidt te 

 gebruiken. Het schijnt, als of er in den geest van het meeren deel 

 der menschen eene zekere traagheid bestaat, die maakt, dat men 

 zich de moeite niet geeft om door te dringen in het wezen dier 

 dingen, wier naam ons van der jeugd af reeds bekend in de ooren 

 heeft geklonken; ja zelfs, dat velen de bekendheid met dien naam 

 voor eene kennis der zaak zelve houden en er zich dien ten gevolge 

 mede te vreden stellen, of zich althans de moeite niet geven om de 

 gegrondheid of ongegrondheid van hunne dikwijls oppervlakkige^ 

 verwarde , onbewust ingezogene begrippen dienaangaande , met eeni- 

 gen ijver op de proef te stellen. 



Zoo is het b. v. met hetgeen wij leven noemen. Ieder lid van 

 eene beschaafde maatschappij, op welken trap van ontwikkeling hij 

 staan moge, heeft dit woord en de daarvan afgeleide gedurig in 

 den mond en gebruikt het, om van de meer overdragtelijke zegs- 

 wijzen niet eens te gewagen, zoowel om de opeenvolging der han- 

 delingen van een mensch gedurende zijn geheel bestaan, als om 

 dit bestaan zelf aan te duiden. Men zegt b. v. "mijn geheele leven 

 lang is mij zoo iets nooit voorgekomen," en ook "tegen zulke 

 schokken is des menschen leven niet bestand." Iedereen ziet dadelijk 

 in , dat hetzelfde woord in deze beide gezegden eene zeer verschil- 

 lende beteekenis heeft, en weinige menschen zijn er, die in een 

 dier beide iets duisters, iets dat boven hun begrip gaat, zouden 

 meenen te vinden. En toch, men vrage eens aan een groot aantal 

 beschaafde, wel opgevoede menschen eene nadere bepaling van het- 



