— 288 — 



het fiaauwe liclit van het reiziger slampj e ontstoken , of met ver- 

 wonderingswaardige vlugheid klautert het behendige, doch onaan- 

 zienlijke volkje, u links en regts boven het hoofd. Enkele malen 

 gebeurt het dan, dat midden onder hunne jagt, zulk een gast naar 

 beneden valt op de geïmproviseerde tafel. En niet slechts van boven 

 komt dan de last en de kwelling , van het dak en uit de lucht, maar 

 ook de bodem der hut kan in den regentijd wemelen van ongedierte. 

 Het is als of met een tooverslag te dier tijde alle padden, en geene 

 van de kleinste soort , zich rendez-vous geven , als om den gekwelden 

 reiziger van Scylla te storten in Charybdis, daar waar hij zich be- 

 veiligd waande tegen het woeden der Natuur. Ook zij beginnen met 

 het invallen van den nacht hunne strooptogten en verlaten hunne 

 schuilhoeken onder de planken en de hoeken der hut. Zij scha- 

 den wel niet, .doch zij walgen u, en jagen nu eens dezen, dan 

 genen schrik aan , door hun naar geluid , wanneer men onvoorziens 

 op hen treden mogt. Onder kisten verschuilen zij zich gaarne, en 

 verplaatst men die over dag, dan ontwaart men soms een bonten 

 hoop van allerlei aard. In hunne rust gestoord, komt de menigte 

 in beweging, en behalve geheele nesten van padden, krioelt de 

 grond op eens van kleine hagedisjes , duizendpooten en schorpioe- 

 nen. Het gezigt alleen, want het gevaar is daarbij niet groot, jaagt 

 u eene koude rilling over het lijf, en vooral des morgens wanneer 

 men zich aankleedt, moet ieder kleedingstuk vlijtig worden onder- 

 zocht, wil men niet, in das of kous, in onaangename aanraking 

 komen met een of ander van deze naakte schepselen. Voeg bij dit 

 alles nog, dat muizen en mieren als om strijd zich weeren in het 

 verstoren van en het knagen aan datgene, wat men, in het zweet 

 zijns aanschijns, voor de wetenschap heeft opgezameld. Geene voor- 

 zigtigheid kan daartegen bestaan, geen maatregel kan hier baten. 

 Ieder nieuwe morgefi baart nieuw verdriet. Nu eens is het insek- 

 tenkastje door hen ingenomen, dan eens zijn de vogels hun slagt- 

 offer geweest. En in zoo fraai een gezelschap is men soms ge- 

 dwongen drie a. vier maanden te leven ! 



(Vrij naar Ricuakd Schomburgk, Eeisein Briit. Guyana, II. Theil, s. 115 en volgg.) 



Dr. V.H. 



