— 290 — 



der oorspronkelijke of eerst gevormde bladen, stelen ontwikkelen, 

 die zich meer en meer verlengen, terwijl zij aan hunne uiteinden 

 reeds de beginsels van bladen dragen, wier zoomen op eene eigene 

 wijze in hunne geheele lengte zijn opgerold, doch zich allengs meer 

 en meer ontvouwen en weldra geheel en al uitbreiden , naar gelang 

 de groei toeneemt, het jaargetijde vordert, en de warmtegraad van 

 den dampkring en dus ook die van het water wordt verhoogd. 

 Eindelijk bereiken die bladen , volkomen uitgespreid ^ de oppervlakte 

 des waters ; zij zijn voorzien met ronde stelen , wier lengte doorgaans 

 evenredig is aan de diepte van het water; zij hebben veelal ronde 

 zoomen, en zijn dikvliezig of lederachtig ; terwijl de steel aan den diep 

 ingesneden voet des blads, of aan de ondervlakte, meer of min 

 naar het midden is aangehecht, 't geen doet denken aan een schild 

 hetwelk in 't midden een handvat heeft. De eene , vaak meer of min 

 blinkende oppervlakte des blads, is naar het licht gekeerd, en 

 blootgesteld aan de werking der zonnestralen en aan die van den 

 dampkring; de onder- of rugvlakte rust op den waterspiegel onzer 

 vlieten of vijvers, wier sieraad zij zijn, en van welken het blad 

 alle bewegingen volgt, nu eens zachtkens en bijna onmerkbaar 

 wiegelend, dan weder met kracht, en men zou zeggen met gevaar 

 om van zijnen steel gescheurd of met geweld te worden afgeslagen , 

 heen en weder gestuwd. Bij die geweldige en onregelmatige be- 

 wesingen naderen dikwerf de onderste deelen des blads tot elkan- 

 der, zoo als zij in den oorspronkelijken toestand zijn; het blad vormt 

 eene holte of bijna een koker, het duikt, door de plotselijk aan- 

 gevoerde watermassa overstelpt, het plompt in de diepte, om daarna 

 weder op te rijzen, en beurtelings aan dezelfde uitwendige krach- 

 ten en als zonder ophouden te worden blootgesteld. Met de bla- 

 den ontwikkelen zich tegelijker tijd, of weinig later, de bloemknop- 

 pen, die zich echter eerst dan ontsluiten, wanneer zij de oppervlakte 

 des waters bereikt hebben. De bloemknop besluit in vier groene , ta- 

 melijk harde en dikke kelkbladen l) , eene schoone hetzij witte, 



1) Kelkhladen noemt men in de tloemen de meest uitwendige of groene blaadjes die 

 de bloemen van buiten insluiten. 



