— 311 — 



in het zuidelijk gedeelte van het rijk van Tunis, en wel in 't bij- 

 zonder in den omtrek van de kleine Syrtis. Plinius verhaalt er 

 van: "dat die plant de Eomeinsche legers, bij hunne invallen in 

 Afrika, tot voedsel verstrekte." Zou het wel mogelijk zijn te 

 achten, dat een gewas, 't welk eertijds zoo overvloedig voorkwam, 

 dat het een voornaam voedsel was van de bewoners , daar niet zou 

 zijn bewaard gebleven ? Van eene plant althans , die daar natuurlijk 

 voorkwam, is zoo iets wel niet aan te nemen. Met gekweekte ge- 

 wassen is dikwijls het tegendeel opgemerkt; onttrekt zich de men- 

 schelijke hand aan hare kuituur en instandhouding, dan ziet men 

 ze vaak allengs verdwijnen. De geschiedenis van den Papyrus le- 

 vert er een voorbeeld van. 



Toen de vermaarde Pransche kruidkundige desfontaines in de 

 vorige eeuw de kusten van Barbarije bezocht, en zich op de plaat- 

 sen zelve bevond, waar oudtijds de Lotus groeide, heeft hij zich alle 

 mogelijke moeite gegeven , om dit belangrijk gewas te ontdekken. Zijne 

 onderzoekingen hebben hem tot de uitkomst geleid, dat de oude 

 Libysche Lotus eene eigene soort van wilden Wegedoorn (Rhamnus) 

 is geweest, die nog heden vrij algemeen in het geheele zuidelijk ge- 

 gedeelte van het rijk van Tunis aan de grenzen van de woestijn, 

 en den omtrek, van de kleine Syrtis, verbreid is. Het is hoogst 

 waarschijnlijk dezelfde soort van plant, die linnaeus , de grondleg- 

 ger der kruidkundige wetenschap in de XVIII eeuw, reeds heeft 

 beschreven en Lotus- Wegedoorn , Rhamnus Lotus, genoemd heeft. 

 De Rhamnus Lotus L. {Jujuhier Lotus, JBorstiezië-wegedoorn in 

 onze taal te noemen), vormt struikjes van eene hoogte van 4 tot 5 

 voeten, met vele ïiaar den grond gebogen takken, die met dorens 

 zijn voorzien. De vrucht van dezen struik is van buiten saprijk 

 en vleeschrijk, rond, bijna zoo groot als eene kleine pruim, met 

 eene harde kern. Wordt zij rijp, dan neemt zij, even als de jujube, 

 eene roodachtige kleur aan. Heuodotus, van de Lotophagen spre- 

 kende, vermeldt, dat zij van de vrucht, die een aangenamen smaak 

 heeft als die der dadels, ook eene soort van wijn maken. Hij 

 vergelijkt de vrucht met het zaad van den Pistache-boom , en te 

 regt. De berigten van vele andere schrijvers der Oudheid omtrent 



