— 390 



van 3 a 5 palmen lang, en legt men het horizontale deel daarvan 



in eene uit losse baksteenen ge- 

 vormde goot van 10 a 12 duimen 

 breed en diep, waarin hij even- 

 zeer door kolengruis omringd is, 

 en die van boven door losse stee- 

 nen gesloten wordt. Dit laatste dient om het verroesten van het 

 ijzer in den vochtigen grond te voorkomen. 



In het bovenstaande heb ik , zoo als ik dit in het volgende ook 

 zal doen , de door de Fransche academie van wetenschappen goedge- 

 keurde Inslntction snr les Paratonnerres gevolgd. Sedert de uitgave 

 daarvan is men in de kennis van de geleidbaarheid door de aarde voor- 

 uitgegaan , en ik geloof dien ten gevolge te mogen vaststellen , dat men 

 de zaak eenvoudiger kan inrigten. Men plaatse daartoe digt bij het 

 gebouw , in een kuil van hoogstens 5 palmen diep , eene metaalplaat (van 

 roodkoper 1/2 a 1 streep dik, als men voornamelijk op duurzaamheid , — 

 van zink, 1 a 2 strepen dik, als men op minkostbaarheid van aanleg- 

 gesteld is) van ongeveer een halve vierkante el oppervlakte op eene 

 laag gruis van coaks, van ongeveer 1 palm dik, bedekke haar met 

 eene dergelijke laag en verder met aarde, en brenge haar door 

 eene vierkante stang va7i hetzelfde metaal waarvan de plaat gemaakt 

 is, van 2 duim zijde als het zink, 1 duim als het koper is, 

 boven den grond met den afleider in verbinding. 



De afleider zelf bestaat uit eene vierkante ijzeren stang van 

 15 strepen dik, of eene ronde van gelijke doorsnede, die tegen den 

 zijmuur van het huis door middel van ijzeren krammen zoo be- 

 vestigd wordt, dat zij daarvan 3 a 4 duimen verwijderd blijve. 

 Langs het dak wordt hij gesteund door ijzeren houvasten, van de 



hiernevens afgebeelde ge- 

 daante. Door de vork daarvan 



en door den stang gaat eene 



pen, die het schuiven belet. 



De houvasten zijn op onge- 

 veer 3 ellen afstands van elkaar op het dak geplaatst en bevestigd , 

 door spijkers als het een stroodak is, of op eene looden plaat 



