- 9 — 



Icing van de voetbeen deren , waarop wij lager nog terugkomen. Er 

 was een van 35 eng. duim en een van minder dan 9 duim lengte. 



Het dij ebeen (een stuk waarvan, zoo als wij zeiden, het eerst 

 beschreven been uit deze groep van groote vogels was) is dik en 

 kort , inwendig evenmin als bij Apteryx voor de lucht der ademha- 

 lingswerktuigen toegankelijk, en zonder de daartoe bij den struisvogel 

 aanwezige opening aan de achterzijde van het boveneind. Het ver- 

 schil van lengte in dit been bedraagt bij onderscheidene voorwer- 

 pen van 6% tot 16 duim. 



Volgens al deze verscheidenheden heeft owen de beenderen , die 

 bij ééne soort schenen te behooren, bijeengebragt. Hij zag daaruit, 

 dat de lengte van het scheenbeen bij elke soort iets meer bedraagt , 

 maar echter niet veel grooter is, dan de som van de lengte van 

 het dijebeen en van het voetbeen. Het navoetsbeen is bij den drie- 

 vingerigen of amerikaanschen struisvogel even lang als het scheen- 

 been ; bij den tweevingerigen of gewonen (afrikaanschen) struisvogel 

 is het slechts weinig korter dan dit been. Bij de onderscheidene 

 soorten der groote struisachtige vogels van Nieuw-Zeeland bereikt 

 het slechts de helft der lengte van het scheenbeen. In dit opzigt 

 komen deze vogels met den Apteryx van hetzelfde eiland overeen. 



Wij kunnen uit het gezegde deze gevolgtrekking afleiden, dat 

 Nieuw-Zeeland, behalve van de twee soorten vdiXvAjpteryx, nog van 

 vele dergelijke, maar veel grootere soorten van vleugellooze vogels, 

 het vaderland is, of geweest is, — van vogels, welke met -^i^^^^y^ het 

 korte en sterke metatarsale been en het gemis van pneumaticiteit, 

 gelijk men het noemt, van het dijebeen gemeen hebben, en zich 

 door deze kenmerken van de struisvogels en kasuwarissen onder- 

 scheiden. 



Door pneumaüciteit , welke benaming vooral door den Duitschen 

 dierkundige nitzsch in gebruik gekomen is, verstaat men de door 

 onzen grooten campek i) en door john hunter, in de laatste helft 



1) P. CAMPER , over de holle beenderen der vogels, in de Verhandelingen van het 

 Bataaf sch Genootschap der proefondervindelijke wijsgegeerte te Rotterdam, I, 1774, 

 p. 235—244. 



