— 26 — 



wijze, beplant met eiken, welke echter doorgaans niet zeer rijzig 

 van stam zijn , deels omdat zij met hunne wortels in den ondergrond 

 stuiten op steenlagen of oerachtige banken, waardoor zij den regel 

 bevestigen, dat een boom des te rijziger omhoog zal schieten, naar- 

 mate zijne wortels dieper in den grond dringen,!); deels omdat 

 deze boomen, vooral aan den zoom der heide, veel te lijden hebben 

 van de vaak geweldige kracht der vlakte-winden , waardoor de 

 voorposten, als het ware, dier eiken-aanplantingen dikwijls ook zeer 

 laag en struikachtig zijn. Om de jonge eiken dan ook tegen dien hei- 

 wind te beschermen, ziet men ze aan hunnen voet met aarde en 

 zoden 1 of 2 voeten hoog aangeaard, waardoor het zoo schadelijke 

 heen en weder zweepen der stammen en het hierdoor telkens weder 

 losraken der pas gevormde wortelvezels grootendeels belet wordt. 

 Deze ophoogingen strekken zich echter niet verder uit dan onge- 

 veer een voet aan elke zijde van den stam , waardoor de voor de 

 jongste wortelvezels zoo noodige toegang van de lucht tot den grond 

 niet wordt afgesloten. ") Midden op de heide ziet men zeer dikwijls 

 opslag van eiken, niet meer dan een of twee voeten hoog, door den 

 wind en het vee telkens zoo kort gehouden , doch naar evenredig- 

 heid zeer ver over het veld heenkruipende. Voorts ontbreken elzen , 

 berken, waterwilgen, ratel-populieren enz., elk op hunne eigene 

 groeiplaatsen, aan het landschap niet. 



Behalve de bekende twee soorten van Aeide {Erica) en de andere 

 gewone planten der heidevelden, vindt men de hrem, die in de 

 Koloniën van "Weldadigheid tot grondbemesting dient. De daar tus- 

 schen en tusschen de eikenstruiken dikwijls voorkomende fraai 

 bloeijende basterdwederik [Epilobiu7ii spicatum) versiert het land- 

 schap. Ook vindt men de jeneverbes, die onder anderen bij Zuid- 

 laren, Gieten, Borger, Odoorn, Sleen enz. veel voorkomt, de Mlst^ 



1) ViRGiLius zeide reeds van den eetbaren eik, dat deze even hoog zich in de hicht 

 verheft, als hij diep in den grond dringt; welke uitdrukking men, tij eenen dichter, 

 natuurlijk niet al te letterlijk moet opvatten. 



2) Later zag ik ditzelfde ook bij alle de jonge eik-aanplanlingcn in het bosch bij het 

 bad te Bentheim , doch hier soms wilde rozen bijgeplant, om ze zoo tevens te bescher- 

 men tegen het rundvee, dat daar altoos in het bosch weidt. 



