— 28 — 



gelegene en van tijd tot tijd door den vloed bedekte weiden , waarvan 

 zij een voortrefi'elijk zamenstellend deel uitmaakt. 



De adelaars-varen [Pteris aquilina) heet alzoo, omdat het onderste 

 bruinachtig deel der steng , daar waar het nog in den grond zit , 

 op de dwarsche doorsnede eenigzins de gedaante van eenen dubbelen 

 adelaar vertoont, gevormd uit de bruinachtig-zwarte vaatbundels 

 die aldaar gevonden worden. Deze varensoort is slechts in enkele 

 streken zeer algemeen. Bij Valte en Weerdinge zag ik haar voor 

 eenige jaren zoo overvloedig en groot, dat het in de verte eiken 

 hakhout geleek. Het werd daar afgesneden en, droog, in groote 

 hoopen bij huis bewaard, om tot onderstrooijing van het vee en 

 alzoo tot mestvermeerdering te dienen. In Gelderland, bij Putten, 

 Ermello en elders, waar het zeer menigvuldig voorkomt, worden de 

 zij blaadjes der bladsteelen afgestroopt, gedroogd en in balen inge- 

 pakt verzonden , om tot varen-bedden en kussens te dienen , waarvoor 

 deze soort , wegens het eigenaardig veerkrachtige van haar zamenstel 

 en eenigzins aromatischeu geur , beter dan onze andere varensoorten 

 geschikt is. 



De veenen zijn in Drenthe of hooge veenen , zoo straks reeds ver- 

 meld , of het zijn lagere veenachtige of uit zand en veen vermengde 

 gronden, zooals in den omtrek van Meppel en Koevorden. De 

 eerste worden afgegraven en de daaronder overblijvende gronden 

 zijn de zoogenaamde dallen of veenondergronden , meest bestaande 

 uit zand en veen. en soms ook opzettelijk met leem vermengd, waar- 

 door een zeer geschikte grond voor de beteeling ontstaat. Voor dat 

 zij echter afgegraven zijn, wordt de oppervlakte dikwijls, na voor- 

 afgaande branding (waardoor, vooral in Mei, de veendamp of hei- 

 rook ontstaat) , met boekweit bezaaid. Zulke boekweit is echter altoos 

 veel minder dan zandboekweit , ja levert soms een armzalig gewas 

 op, wanneer de grond door deze teelt reeds eenigermate uitgeput 

 raakt. Immers de ondervinding heeft geleerd, dat het hooge veen, 

 als het nog nooit met boekweit is beteeld , tien jaren achtereen kan 

 beboekweit worden, dat het dan echter hiervoor uitgeput raakt, en 

 weder 10 — 15 jaren rust behoeft, om dan nog weder eenige jaren, 

 steeds alleen met boekweit , bezaaid te kunnen worden ; terwijl de 



