— 47 — 



heeren bakral en bixio, van uit den tuin van het observatorium 

 te Parijs, in het luchtruim zal opvoeren. Eenige weleen vroeger, 

 den 29^*^" Junij, hadden deze moedige, men mag bijna zeggen 

 vermetele natuuronderzoekers reeds eene luchtreis ondernomen, onder 

 hoogst ongunstige omstandigheden , want het piasregende, en hevige 

 rukwinden hadden in den ballon, reeds vóór de afreize, kleine ope- 

 ningen doen ontstaan. In weerwil daarvan waren zij opgestegen, 

 en hadden binnen een half uur tijds eene hoogte bereikt van 5900 

 ellen (18790 R. voet). Door de verdunning van de lucht had zich 

 toen de ballon, die zich te digt boven hunne hoofden bevond, zoo 

 sterk uitgezet, dat zij er geheel onder bedekt werden, en op het 

 punt waren van te stikken, te meer daar het waterstofgas , waar- 

 mede de ballon was gevuld, door eene toevallig ontstane opening 

 juist boven hunne hoofden in het schuitje stroomde. Plotseling 

 bemerken zij aan het snelle rijzen van den medegenomen barometer, 

 dat zij met eenen schrikwekkenden spoed naar beneden dalen, en 

 geen wonder, want eene scheur van twee ellen lengte is in het midden 

 des ballons ontstaan. Zij werpen dadelijk allen hallast over boord, 

 de dekens waarvan zij zich voorzien hadden om zich tegen de 

 koude te beschutten, zelfs hunne gevoerde laarzen. Aldus, en waar- 

 schijnlijk ook omdat de half ' ontledigde ballon als eene soort van 

 parachute werkte, gelukte het hunnen val eenigzins te matigen, en 

 kwamen zij ongeveer % uurs na hunne opstijging te land in eenen 

 wijngaard, waar de naburige boeren hen weldra te hulp kwamen, 

 zoodat zij zonder letsel hun schuitje konden verlaten. 



Menigeen zoude zich door zulk eene ongelukkige uitkomst , waarbij 

 ter naauwernood het leven gered was, hebben laten afschrikken. 

 Doch de heeren bixio en bakral zagen daarin slechts eenen spoor- 

 slag te meer, om het waagstuk te herhalen. Zij handelden als 

 soldaten, die door de overmagt en door het ontmoeten van on- 

 voorziene hinderpalen , bij het bestormen eener vijandelijke verschan- 

 sing teruggeslagen , niets liever verlangen dan den dood nog eenmaal 

 te trotseren, maar bij eene tweede bestorming zich de kennis van 

 het terrein en de magt des vijands ten nutte maken, welke zij bij 

 de eerste hebben opgedaan. 



