— 70 — 



geweest, dat de omtrekken bewaard werden. Individuen zijn vaak 

 niet meer te herkennen. Men vindt de planten-overblijfsels in meer 

 of min dikke lagen van anthraciet , steen- en bruinkolen , bitu- 

 mineus hout, bitumineuse aarde, veen, enz. Somwijlen zijn zij zoo 

 zeer werktuigelijk verkleind, dat men de deelen alleen door mi- 

 kroskopisch onderzoek kan herkennen. Men noemt dit "detritus," 

 "schuursel of afslijtsel," en men vindt dit in rotslagen , die uit water 

 zijn bezonken. Het is echter waarschijnlijk, dat het grootste ge- 

 deelte der organische wezens is verloren gegaan ; waaraan voorzeker 

 de oplossende eigenschap van het water een groot aandeel heeft. 

 Proeven dienaangaande genomen hebben althans dien invloed, op 

 overeenkomstige planten als die der voorwereld, doen kennen en 

 aangetoond, dat zij somwijlen , in korten tijd, in die mate in water 

 in eenen toestand van fijne verdeeling gebragt en ten deele opgelost 

 worden, dat zij spoorloos verdwijnen. 



Daar, waar men de overblijfsels aantreft van de planten der voor- 

 wereld, vinden wij bovenal die van boom- en struikachtige vormen. 

 Maar het is toch niet aannemelijk , dat er geene kruidachtige gewassen 

 zijn geweest. Vooral datgene van de voorwereldlijke Elora, hetwelk 

 aan eene langzame ontbinding (verweêring) en oplossing ontkomen 

 is , heeft men meer of minder leeren kennen, en dit vormt de bouw- 

 stof,' waardoor wij over den toestand van den plantengroei in die 

 overoude tijden eenigzins kunnen oordeelen. Datzelfde water intus- 

 schen , hetwelk wij straks als de ontbindende en oplossende vloeistof 

 genoemd hebben, werd evenwel vaak het middel tot behoud en be- 

 waring. Want in dat water zweefden dikwijls grovere of fijne deelen 

 van minerale stoflen, die de planten bij haar bezinken inwikkelden 

 en ze alzoo aan den invloed van de lucht, evenzeer als aan het oplos- 

 sende vermogen van het water onttrokken. Anderdeels werden de 

 planten tot in haar teederste weefsel door deze minerale stoflen , wanneer 

 die namelijk in het water in staat van oplossing verkeerden, door- 

 trokken. Het is alzoo die werktuigelijke en scheikundige invloed 

 des waters en die der minerale stoften in hetzelve vermengd of op- 

 gelost , waaraan wij het behoud van vele planten der oude scheppingen 

 hebben toe te schrijven. Maar die insluitende stoffen hebben toch niet 



