— 77 — 



hoeveelheid hout te kennen, die tot de vorming van eene zekere 

 hoeveelheid steenkolen noodig is, schijnt men veilig te mogen be- 

 sluiten, dat zoodanige oorzaken niet toereikende zijn, om daarvan 

 zulke dikke kolenlagen af te leiden. Bovendien ziet men, dat het drijf- 

 hout, hetgeen zich aan de monden der rivieren of in meren ophoopt, 

 wanneer het geheel en al door water doordrongen en specifiek zwaarder 

 geworden is, naar den bodem daalt. Zulke aanvoeren hebben bij 

 tusschenpoozen plaats, zand en slijk plaatsen zich daartusschen en 

 scheiden de lagen van elkander. De vorm der kolenlagen zou zich 

 derhalve moeten voordoen als van grootere of kleinere evenwijdige 

 vlotten, die door thonschiefer (versteende kleisoort) , mergel en zand- 

 steen van elkander zijn gescheiden. Zoo komen ook werkelijk de 

 ophoopingen van kolen voor , verscheidene in aantal , meerder of minder 

 dik en doorgaans evenwijdig aan elkander. De ontzettende dikte der 

 kolenlagen maakt echter haren oorsprong van drijvend hout onaan- 

 nemelijk. De groote dikte der tusschenlagen pleit tegen het jaar- 

 lijks ontstaan en vermeerderen der lagen, terwijl eindelijk de 

 afwezigheid van aardachtige en minerale bestanddeelen tusschen de 

 massa der steenkolen zelve een zeer opmerkelijk verschijnsel is. Zulk 

 een toestand is ondenkbaar, als men aanneemt, dat door toevallig 

 losfferukte boomstammen met hunne wortels en takken, in hun 

 geheel, of als brokstukken opeengehoopt , de steenkolenlagen zouden 

 ontstaan zijn. Dan toch zoude men slijk en zand tusschen de hout- 

 massa vinden, en deze stoffen zouden haar, zoo al niet geheel door- 

 drongen, althans oppervlakkig vervuld hebben. Kolen en thonschiefer 

 zouden niet met elkander laagswijze afwisselen, maar door elkander 

 vermengd liggen, welk laatste niet het geval is. De grenzen der ko- 

 lenlagen bieden wel eens oscillatiën (d. i. nu eens eene verhevener, dan 

 weder eene lagere ligging) aan, maar zij zijn doorgaans regelmatig 

 en toonen zelfs geene sporen van de oppervlakkige dfeelen van de 

 stammen. Dit en de gesteldheid van de steenkool zelve, eindelijk de 

 aan de grenzen der lagen voorkomende en zeer goed bewaarde afdruk- 

 ken van bladachtige en zelfs zeer teedere plantendeelen , vaak zoo goed 

 bewaard, als waren zij met zorg tusschen papier gelegd geworden , — 

 dit alles bewijst tegen de door middel van het water van elders 



