— 89 — 



halen. Het is aannemelijk, dat de dampkring in die tijden daartoe 

 ongeschikt was. Die massa kool, waaruit de steenkolen-beddingen 

 voor het grootste deel bestaan , moet door den dampkring zijn aange- 

 voerd en kan door den grond niet geleverd zijn. Zij moet ontstaan 

 zijn door ontleding van het koolzuurgas, waarmede de dampkring 

 schijnt vervuld te zijn geweest, welk zuur, zelfs in eene kleinere 

 hoeveelheid in den dampkring gebragt, dieren (vooral zoogdieren 

 en vogels) doet stikken, maar daarentegen den jjlantengroei aan- 

 zienlijk bevordert. Uit eene en dezelfde oorzaak kan men dus èn 

 de afwezigheid van dieren, èn de verbazende ontwikkeling van het 

 plantenrijk verklaren. Dezelfde plantengroei verminderde de hoe- 

 veelheid van dit koolzuur, door het te ontleden, de kool in zijne 

 massa af te zetten en de zuurstof, die het andere bestanddeel van 

 het koolzuur uitmaakt, aan den dampkring terug te geven. De 

 natuurleer der planten heeft ons geleerd, dat, ook tegenwoordig, de 

 verhouding van de planten tot den dampkring dezelfde, en tegenge- 

 steld is aan die van de dieren tot denzelven. Want de dieren behoeven 

 vooral de zuurstof der lucht om hun leven te onderhouden. Als zij met 

 hunne longen de dampkringslucht inademen , dan verbindt zich dat 

 gedeelte van deze, wat wij zuurstoflucht noemen, in de longen met het 

 bloed, enkoolzuurgaz wordt uitgeademd. Die uitademing van koolzuur 

 door de dieren zou , — met een aantal andere oorzaken, waardoor kool- 

 zure lucht in den dampkring wordt aangebragt , b. v. uitstroomingen 

 uit vulkanen , grotten , spleten, bronnen, de dagelijksche verbranding 

 van plantenstoffen op millioenen plaatsen van de oppervlakte der 

 aarde — den dampkring ten laatste voor de ademhaling van dieren 

 ongeschikt maken ; maar de planten herstellen het evenwigt door het 

 opnemen van het overtollige koolzuur, hetwelk den dampkring be- 

 derft. Planten en dieren behoeven dus elkander om beide te bestaan , 

 want wat dezen schadelijk is , wordt genen wederkerig tot eene bron 

 en eene onmisbare voorwaarde van hun leven en bestaan. 



Was de verhouding der levende schepselen tot de hen omringende 

 natuur in de voorwereld eene andere, dan zij hebben in den tegen- 

 woordigen toestand der aarde.? Dit is niet aannemelijk. De wetten der 

 natuur , door de hoogste Wijsheid vastgesteld , zouden wij reeds te voren 



