— 91 — 



zonder dit aan te nemen, is het bijna niet mogelijk te verklaren, 

 dat men van die dieren , wier maaksel aanduidt dat zij tot warmere 

 gewesten behooren , en waarvan men de overeenkomstige thans alleen in 

 warme of in de heetste landen aantreft , de overblijfselen vindt in de 

 noordelijkste streken der aarde, waar de bodem steeds door nimmer 

 smeltend ijs bedekt is en zij nooit zouden hebben kunnen leven. 



Die plantengroei is van de aarde verdwenen, zonder dat wij 

 kunnen verklaren hoe dit geschied zij. Dat er op hare oppervlakte 

 grootere of plotselijke omwentelingen hebben plaats gegrepen , hiertoe 

 schijnt men wel te mogen besluiten. In de talrijke lagen van de 

 secundaire formatie , die op de steenkolen-beddingen volgen , vindt 

 men geene afdruksels van planten; brandbare delfstoffen zijn er bijna 

 nergens voorhanden, hetzij door dat toenmaals het plantenrijk slechts 

 weinige meer bepaalde plaatsen op de oppervlakte innam , of dat 

 hier en daar enkele verspreide voorwerpen de oppervlakte bedekten 

 van een weinig vruchtbaren grond, die gestadig aan omwentelingen 

 onderhevig was, en waarvan zij dus geen ongestoorde bewoners waren, 

 of eindelijk dat nog andere oorzaken daartoe hebben medegewerkt die 

 niet gunstig waren voor de instandhouding dier gewassen. 



De lange periode, die de steenkolen-formatie scheidt van de 

 tertiaire, en gedurende welke de oppervlakte der aarde het tooneel 

 was van talrijke omwentelingen , waarin de zee die ontzaggelijke groote 

 monsters van kruipende hagedisvormige dieren opleverde, diezelfde 

 periode is merkwaardig, wat het plantenrijk aangaat, door dat het 

 toenmaals bestond uit twee groepen van planten, welk in vele opzigten 

 met elkander overeenkomst hebben, en eene van welke thans door 

 een betrekkelijk uiterst gering aantal soorten wordt vertegenwoor- 

 digd , — het zijn de Coniferen en de Cjcadeën. De eerstgenoemden 

 ontbreken ook in de steenkolen periode niet. 



De laatstgenoemden zijn planten, die in vele opzigten overeen 

 komen met de palmen; zij komen in het grootste aantal voor iu 

 de landen van Zuid-Afrika, gren?;ende aan de Kaap de Goede Hoop, 

 in Zuid-Amerika , in Mexico, in Oost-Indië, Azië, Japan, Nieuw- 

 Holland; maar nimmer gezellig, (d. i. in groot aantal bij elkander). 

 Het aantal der soorten, die men heeft leeren kennen, is zeer beperkt. 



