DE WON DERBOOM 



IN DEN HAARLEMMERHOUT. 



DOOR 



P. HARTING. 



i^ezer, waart gij immer in den Haarlemmerhout? Zoo niet, dan 

 zijt gij onbekend met een der merkwaardigste plekjes van onzen 

 vaderlandschen bodem. Merkwaardig niet alleen om de schoonheid 

 en liefelijkheid van zijne lommerrijke wandeldreven , en om zocher's 

 kunst, die de natuur verfraaid heeft, zonder haar geweld aan te doen, 

 noch ook enkel om het zoo vele kunstschatten herbergende paviljoen, 

 op welks prachtigen voorgevel telkens wederom het oog met welgevallen 

 rust, wanneer het slingerende pad een nieuw uitzigt daarop opent, 

 maar vooral om de vele herinneringen , welke hier als van zelve bij 

 den denkenden wandelaar opkomen. Hier toch droomt hij zich terug 

 in die overoude tijden, toen een groot gedeelte van ons vaderland 

 met eeuwen oude bosschen bedekt was , de woonplaatsen van wolven , 

 wilde zwijnen , herten en andere wilde dieren ; maar ook vaak een 

 veilig toevlugtsoord voor de bewoners, wanneer een overmagtige 

 vijand hen uit hunne woonsteden verjaagd had, of de plaats hunner 

 zamenkomsten , wanneer het gold maatregelen te beramen om den 

 gemeenen vijand te bestrijden, en ten alle tijde in hun oog geheiligd 

 als tempels, waarin zij hunne goden aanbaden. Voor het oog zijner 

 verbeelding herrijzen de forsche gestalten dier eerste bewoners, ruw 

 en woest van zeden , doch dapper en trouw. Allengs verandert het 

 tooneel. Een groot gedeelte dier overoude wouden verdwijnt, en 

 wordt vervangen door welige landsdouwen , te midden waarvan 

 zich hier en daar versterkte sloten en ommuurde steden verheffen. 



10 



