— 147 — 



zelfde boomen legerden zich de Spaansche soldaten, de volhar- 

 dende dapperheid verwenschende van Haarlem's burgers, die hun 

 reeds menigen krijgsraakker gekost had, doch in hunnen over- 

 moed geen oogenblik twijfelende, of weldra zouden zij het geheele 

 land weder aan de oppermagt huns konings hebben onderworpen. 

 Zij zagen in hunne blindheid den geest van coster niet, die "zich 

 op hunnen weg bevond. Wel hadden zij den boom omgehouwen , 

 Avaaronder hij , meer dan eene eeuw geleden, peinzend had neergezeten , 

 doch zijn geest was onsterfelijk, en de door hem uitgevonden kunst 

 kon niet vernietigd worden. Zij was het, waardoor de volkeren uit 

 hunnen doodslaap waren wakker geschud, waardoor zij een nieuw 

 leven waren ingetreden , en wier bezielend vermogen krachtiger was 

 dan woest geweld , zoodat eindelijk de scepter des magtigsten konings 

 bukken moest voor den invloed der nog magtigere gedachte, die 

 eenmaal, als eene vonk der godheid, coster''s brein bestraald had. 



Ziedaar, waardoor de Haarlemmerhout zoo merkwaardig is voor 

 den bezoeker, wiens verbeelding hem verplaatsen kan in het grijze 

 verleden, en voor wiens innerlijk oog de beelden voorbij trekken 

 van hen , die eenmaal , even als hij , op deze plek geleefd en zich be- 

 wogen hebben. Doch behalve de voor het lot van menschen en volkeren 

 gewigtige gebeurtenissen , waarvan hij getuige was , en die voortleven 

 in de herinnering van allen , welke hun vaderland en zijne geschie- 

 denis liefhebben , levert de Hout nog eene minder bekende natuur- 

 kundige merkwaardigheid op, waarbij wij den lezer verzoekeneenige 

 oogenblikken langer met ons stil te staan. 



Wij waren zoo even in onze gedachten de Spanjaardslaan binnen- 

 getreden, en behoeven niet op onze schreden terug te keeren, want 

 het is juist een dier zware lindeboomen, onder welker loofdak de 

 wandelaar eene veilige toevlugt vindt tegen de hitte der zomerzon- 

 nestralen, die onze aandacht tot zich trekt door zijnen zonderling 

 gevormden stam. Wel kennen wij de knoestige uitwassen, die zoo 

 vaak aan oude lindeboomen voorkomen, en waarop zoo talrijke 

 knoppen ontspruiten , welke , indien men ze tot geheele ontwikkeling 

 en takvorming liet komen, aan zulke boomen een gedrochtelijk 

 aanzien zouden geven ; doch aan den stam van dezen boom nemen 



