DE NATUURLIJKE GESTELDHEID 



DER ZON. 



DOOR 



Dr. D. J. STEYN P .1 R Y É. 



W ie gevoelt zich niet doordrongen van ontzag en dankbaarheid , 

 wanneer hij den invloed van de zon op alles wat ons omringt nagaat ; 

 wanneer hij onophoudelijk in de gelegenheid is gesteld op te merken , 

 hoeveel wij aan dat hemelligchaam verschuldigd zijn ! Van alle lig- 

 chamen toch , die wij aan het hemelgewelf zien schitteren , is er geen , 

 dat in een zoo onmiddelijk verband staat met ons geheele aanzijn, 

 met alles wat wij op de aarde zien voorvallen. De zon is voor ons eene 

 bron van licht en warmte; door haar eerst is het den menschen en 

 dieren mogelijk op de aarde te leven, door haren invloed alleen 

 kunnen zich planten ontwikkelen. Dagelijks kan men het zien, 

 hoe alles een ander gelaat vertoont, wanneer de zon, na eene 

 korte afwezigheid, hare stralen weder op het aardrijk doet vallen; 

 telkens kan men den heilzamen invloed, dien eene gedurige af- 

 wisseling van dag en nacht en van de jaargetijden op de natuur 

 uitoefent, bemerken. Geen wonder dus, dat de mensch reeds vroeg 

 zijne aandacht op dat verhevene hemelligchaam vestigde, ja dat hij, 

 als 't ware nog in den natuurstaat verkeerende, zelfs vermeende 

 aan de zon meer dan gewone eer te moeten bewijzen, door haar 

 onder zijne goden op te nemen. Meer verlichte tijden namen ech- 

 ter die dwaalbegrippen weg, en de vereering der zon als godheid 

 is slechts bij enkele volkeren, die zich nog op den laagsten trap 

 van ontwikkeling bevinden , blijven bestaan. Gelukkig echter heeft 

 men haar daarom der aandacht niet minder waardig geoordeeld; de 



11 



