— 165 — 



de zon alleen kort na den opgang of voor den ondergang waarnemen, 

 wanneer namelijk haar glans aanmerkelijk verminderd was door de 

 dampen die uit de aarde opstijgen. Toen men zich echter later van 

 zoodanige glazen leerde bedienen , en door verbetering der werk- 

 tuigen meer zorg aan de waarnemingen kon besteden , leerde men 

 langzamerhand deze verschijnselen beter kennen ; nieuwe opmerkingen 

 en waarnemingen dienden om de resultaten der vroegere vollediger en 

 naauwkeuriger te maken. Nadat velen er zich jaren lang mede hebben 

 beziggehouden, en vooral de verbeteringen, welke in den laatsten 

 tijd aan de werktuigen aangebragt zijn, de sterrekundigen in staat 

 hebben gesteld, ook hierin veel van het onnaauwkeurige en onbepaalde 

 weg te nemen , kan men van de oppervlakte der zon , zoo als zij zich 

 aan een goed gewapend oog voordoet, de volgende beschrijving geven. 

 Wanneer men de zon met eenen sterk vergrootenden kijker be- 

 schouwi;, dan bevindt men, dat hare oppervlakte niet overal even 

 helder lichtgevend is. Zij schijnt als 't ware bedekt met kleine 

 donkere stipjes of poriën, die, wanneer men ze naauwkeurig be- 

 schouwt, steeds van plaats veranderen. Gewoonlijk ziet men op ver- 

 schillende plaatsen grootere vlekken, bestaande uit eenen zwarten 

 kern , omringd met eenen graauwen rand , of wel eene menigte 

 kleinere vlekken digt bij elkander (Fig. 3. a en b) , welke men , 

 wanneer men ze na verloop van een paar dagen weder beschouwt , 

 een weinig digter bij den westkant van de zon terugvindt. Zij ver- 

 anderen daarenboven dikwijls van vorm , en verdwijnen meestal lang- 

 zamerhand , in welk geval men eerst den donkeren kern , en daarna 

 den graauwen rand ziet verdwijnen. Somtijds ook ziet men, dat zij 

 zich in twee of meer deelen splitsen , in welk geval men gewoonlijk 

 door den zwarten kern eerst eene graauwe streep ziet komen , die 

 al grooter en grooter wordt, en eindelijk de vlek in twee of meer 

 deelen scheidt (Pig. 2. c en d). De graauwe rand vertoont bovendien 

 gewoonlijk talrijke oneffenheden, en eene menigte strepen , die hoewel 

 onregelmatig, toch allen naar het midden gerigt zijn (Fig. 2. d). 

 Naderen de vlekken tot den rand der zonneschijf, dan ziet men 

 ze smaller worden. Tn de nabijheid van groote zonnevlekken, of van 

 uitgebreide groepen van zonnevlekken , ziet men dikwijls kromme-. 



